Ben bu konuda istisnayimdir. 29 yasina kadar savruk bir hayatim vardi. Nerede sabah orada aksam misali. Ankara'nin butun barlarindan tur pavyonlarina kadar gezmedigim mekan kalmamistir. Bi zaman geldi kendi kendime sordum. Olm sen nasil bir insansin, ne zamana kadar boyle yasayacaksin. Tabi yasamak denirse buna. Annem de cok uzuluyordu halime. Ana yuregi tabi. Hangi ana ister oglunun ipsiz sapsiz eli seyinde ortalarda dolanmasini. Birgun beni bir dugune goturdu. Tipik anne taktigi iste. Gittik oturduk bir koseye. Etrafi kesiyorum. Bi kiz gordum. Anne dedim bu kiz kim. Neyse konustuk 10 dakika falan. Dugun bitti eve gittik. Ben normal hayatima dondum. 1 hafta sonra annem begendigim kizin ailesine haber gondermis. Tanissinlar hesabi. Tanistik. 3 ay nisanli kaldik. Dugun dernek derken oldu sana 17 sene. Bu 17 sene icinde kari koca kendi yaginda kavrularak borc harc basimizi sokacak yuvamizi aldik. Iyi kotu corbamiz kayniyor. En onemlisi Iki tane aslan gibi ogullarimiz oldu. Birlikte agladik birlikte gulduk. Kapimizi kapattiktan sonra iceride kim kaliyor disari kim, bunun bilincinde olduk. Elime belime dilime de sahip cikarak Acisiyla tatlisiyla bugunlere geldik. Bazen bana soruyorlar. Nasil memnun musun hayatindan. Hep diyorum keske karimla 20 li yaslarimin basinda tanissaydim. Onunla beraber buyuseydim. Neyse artik. Bir dahaki omrumde yine hatunu bulur daha once alirim. Evet alirim.

hiçbir evli erkeğin evliliği tavsiye etmemesi