ankara'da yaşamak

4 senemi geçirdiğim üniversite şehrim. şu karantina sürecinde insan bir çok şeyi özlüyor ama ankarayı her daim özlerken şu an kat be kat özlüyorum. karantina bitsin virüsten kurtulalım ilk işim ankaraya gitmek olacak.

o kadar çok anı, o kadar çok özlem var ki oraya dair hangisini yazsam birini unuturum. tam manasıyla ergenliğim, kendimi bulma çabam, barlarda sabahlayıp, sabahına tövbeler edip sonra yine aynı hataları tekrarladığım, hatalarımdan ders almadığım ve kendimi geliştirmem lazım diye dört nala koştuğum, dersleri ise götüme takmadığım, acaba ne seviyor bu kızılbüyü adı altında operasından, tiyatrosuna, dans kurslarına deliler gibi koştuğum güzel yıllar. hataların bile bir başka olduğu ve eninde sonunda sana dönücem dediğim şehrim.