düşün ki o bunu okuyor
-
quasimodo’ya..
geçen seneki paskalyada bilerek yanına gelmedim üzülsem de bunu yapmam gerekti ve karşı kiliseye gittim. son tavrın çok kırıcı olmasaydı bir adım atardım belki.
keşke benim net olduğum kadar sen de net olsaydın. az zamanda çok güzel şeyler paylaşmıştık ve şu anki karantina günlerini senin özlediğin, benimse hayal ettiğim Heybeli’degeçiriyor olabilirdik.
neyse ki çok takılmıyorum duygusal gel gitlere.. neticede duygusal varlıklarız ve beslendiğimiz nokta duygularımız. her seferinde bir şey öğretiyor, kaybettirdiği kadar kazandırıyor.kimi zaman enflasyona sebep olsa da tekrar revize edebiliyorsun kendini. :show must go on
hayatımıza dahil ettiğimiz insanların sonu gelmez yaşadığımız sürece. belki farkındayız ya da değiliz ‘son’ bizim elimizde.
şunu bil ki quasimodo,
‘kendi sorunlarını çözemeyen bir kişinin, kusurlarının acısını başkalarına çektirmeye hakkı yoktur.’:oğuz atay sen tükenmişsen karşı tarafın suçu ne? işkence haline dönüşen duygusal dengesizlikler neden?
isteyerek ya da değil, emin ol kimse bunu hakketmez. hele ki en zor dönemde karşımıza çıkmış olan insanlar...
Edit: imla