akşam olunca çok farklı oluyor. bizim gibi yaralı insanların cehennemi sanırım ay'ın gökyüzüne yerleşip belirmesi. kalbimi üşütecek bir soğukla karşılaşıyoru(z)m. kendi ışığım olmak isterken , sadece mum ışığı oluyorum ama acı rüzgarları tüm ışığımı yok ediyor. arkamı dönüp sessizce katreler döksem de yara açılmış, tuz basılmış, gözyaşları sel olmuş kendi gözyaşlarımda boğulup uyuyorum gecenin bir vakti. her neyse çay isteyen var mı?

bu saatlerde insanın üzerine çöken hüzün