düşün ki o bunu okuyor
-
aslında bu yazıyı o olarak aklıma gelen kişiye yazmıyorum. genelde bu başlığa yazmak alışkanlık olmuş sadece. aslında bazen onu da suçluyorum. ama derdim o değil. dertlerimden biri oydu sadece. insanlardan uzaklaşıp o hayale yaklaşmak biraz benim biraz da insanların suçu, onların yarattığı bir şey ki bunun bir faydası yok. aslında o'nu düşünemeyecek kadar az lüks bir hayata sahibim. ama üzgünken aklıma geliyor. çok merak ediyorum. ben ölene kadar kederli kalsam, bıkmadan aynı şarkıları söyleyecek biri var mı ömürde? olduğunu sanmıyorum da sözlük köşesinde bahsediyorum işte. dünyada belki de başına hangi iyilik gelse, kalbindeki görünmez deliğe bakıp keder büyütecek biriyim. bu da ayrı çelişik. tek anlamadığım dediğim gibi benim gibi neşeli birinin bu hale gelmiş olması. tünelin ucundaki ışığı görmek zor.