platonik aşk


  • Birkaç aydır yaşadığım şey sanırım.ilk başlarda daha heyecanlıydı,kalbim onu görünce pıt pıt atıyor idi.sonra, belli bir süre konuşmaya çalışma düşüncesiyle geçti lakin bunu başarabilcek cesaretten yoksunum.yapamıyorum.en sonunda içinde bulunduğum aşama ise şakaya vurarak vazgeçme,görmezden gelme aşaması.eğer şairane ruhlu biriyseniz yahut sanatsal başka bir uğraşıya yeteneğiniz varsa ve bu durum bu yönünüzü besliyorsa,duygularınızı kendi içinizde yaşamaya devam edip o güzel insanın sizde bir ilham kaynağı olmasına izin verebilirsiniz;ancak bir süre sonra bu durum sizi üzmeye başlıyorsa vazgeçmekte yarar var.Çünkü vazgeçmediğimiz taktirde bu duygusal karmaşa içinden çıkamadığımız rutin çarkının dönüşünü sekteye uğratıp daha karanlık bir kuyuya düşmenize yol açabilir.**(bkz: Geceye karamsar bir şey bırak)