tek başına yaşamanın dezavantajları
-
Tam 23 gündür tek başıma yaşıyorum. Ailemin evinde ailem olmadan. Akşamları halamda yiyorum. 2 halam ve benden 10 yaş büyük halamın oğlu abimle.
Ailem onlar da. Ama ailem değil. Tanımadığım insanlarla yemek yesem daha az acır canım. Halam sonuçta ama babam değil.
Geçenlerde yedim yemek. Eve dönüş yolumda bir güzel balık koktu. Çok da Canım çekti tok olmama rağmen.
Aklımda saniyelik bir düşünce geçişi oldu. Babama söyleyeyim de balık alsın. Babam burada değil ki. Halama diyemem, olmaz. Ben yalnızım.
İşte o anda gözüme yaş geldi. Ama daha yolum vardı. Tuttum kendimi. Farklı şeyler düşündüm. Ama ben yalnızım deyip durdu bir düşünce içimde. Ben yalnızım. Her deyişte biraz daha sulandı gözüm. Akıtmadım bir damla eve varana dek.
Asansöre bindim. Anahtarımı çıkardım. Kapıyı açtım. Bütün ensem ter olmuştu, soğukluğu hissedebiliyordum. Gözüme evin köşelerinden biri ilişti. Çöktüm oraya. Sessiz sessiz ağlamaya başladım. Ta ki ses çıkarana kadar. Hıçkıra hıçkıra ağladım. Susana kadar ağladım.
23 günde 2 kez belki 3. Yalnız yaşamak ağlamayı kolaylaştırıyor. Eve girdiğinizde direk ağlayabiliyorsunuz. Bir dezavantaj bu. Bir de balık alacak kimseniz yok. Canınız çok çekse bile.