hatırladıkça iç burkan çocukluk anıları


  • ilkokul 1.sınıfta lösemi hastası olan bir arkadaşımız vardı.çocuktuk;koşuyorduk,oyunlar oynuyorduk,uğur böcekleri yakalamaya çalışıp,ölmüş solucanlara mezarlar yapıyorduk..ciddiyet bizim için bir ders saati boyunca sessiz kalabilmekti belki de.bilmiyorduk ki..kaç gün geçti emin değilim,bu arkadaşımızın durumu ciddileşti,hastaneye yatmak zorunda kaldı.büyüklerin yüzlerinden düşen telaş ki korkuyla harmanlanmış..o hastanedeyken ona mektuplar yazdık,oyuncaklar yolladık,dönücekti aramıza.dönmedi..ölümün yalnızca minik solucanlara uğradığına şahit olmuştuk o güne kadar..eski evimizde kırmızı koltukta oturan anneme sarılıp ağladığımı hatırlıyorum epeyce.annemin saçlarımı okşayışını..
    yiğit hiç gelmeyecekti belki aramıza ama bugün bile anımsadıkça onu,ölümün boğazımda düğümlediği yumrunun sızladığını hissediyorum.yiğit aramızdan uçtu ama biz büyüdük,çocuk gözlerini de kendimizle beraber büyüttük,büyüyeceğiz..ah çocuk.