(bkz: İnna lillahi ve inna ileyhi raciun)
Ondan geldik yine ona döndürüleceğiz.

Saat gece 5:34 te çaldı ev telefonu. Kalkıp koşarken dizlerimin bağı çözüldü. Beklediğimiz haber gelmişti. Babamın yanına gittim, yatağa çöktüm. Annem:”babamı kaybettik.” Dedi. Taş kesmişti sesi. Gözlerim doldu ama geri yuttum. Hiç ağlamadım. Her gelen bana sarıldı. Herkesi ben teselli ettim. Ta ki cenaze yola çıkıp da herkes uyuyana kadar. Sonrasında ne kadar ağladım bilmiyorum. Uyumadım. Yüzüm şişti. Sabah herkesi yola koyup eve döndüm. Sınavım vardı, yere batsın. Cenazeyi görmedim, arabasını görmedim, tabutu görmedim. Hiç bir şey görmedim. Annemi toparlamaya çalışmaktan açımı yaşayamadım. Aradan 5 yıl geçti. Şimdi her gün mezarına gidiyorum ama sanki dedem hiç ölmemiş gibi. O mezar onun değil gibi. Sanki uzaktaymış da beş yıldır görüşmüyormuşuz gibi. Oysa o beni hep arardı. Çocukluk eder açmazdım bazen. Otoriterdi, sertti. Dev gibi heybetli bi adamdı. Ama yumuşacık kalbi vardı.
Tek tesellim geride onun kalmamış olması, acı çekmemiş olması. Kuş gibi bir anda uçup gitti. Onda yapılan Haksızlıklarla, kendini bir türlü ispatlayamamasıyla, gözyaşlarıyla gitti. Ama biliyorum ki şu an iyi. İçim çok rahat.

ölüm haberi alındığında verilen tepkiler