askerlikte ilk gece

41 kısa dönem bir kogustaydik. Yaş ortalamasını yükselten ben dahil 5-6 kisi vardı. Ülkenin dört bir yanindan gelen birbirinden farklı üniversite mezunu insanlar... Birbirlerini tanımaya çalışanlar da var, kahvaltı servisi kacta gelecek ki acaba salakligini yaşayan da... İlk gece vurdum kafayı uyudum. Yastığa 5 cm kala uyumayı askerde öğrendim ben. İlk gece bir kaç hıçkırık duymadım değil. Güldüm içimden hatta dalga geçtim. Esek kadar adamlar. Hiç mi yalnız kalmadiniz lan? Ayıptır dedim. Zaten neyi böyle ağız dolusu söylesem .ötümde patlar. Nizamiyeye girisimizin 5 ay sonrasiydi. Artık son nöbetleri tutuyorduk. Akşam 9 civarı nöbetten geldim soyundum ve ranzama daldım. Tam uykunun yoğun Sisi içinde kaybolacaktim ki Sivaslı Serdar yanık sesiyle ay buluta girmiş diye bir başladı ama içimde birikmiş tüm özlemi tüm yalnızlığı gözyaşlarım dışarı atiyor, sesimi dislerimin arasında ezdigim yastigim boguyordu...

Biraz kendimi toparlayip el yordamıyla sigaramı buldum. Kendimi bina dışına attigimda buz gibi soğuk terlik icindeki çıplak ayaklarımı ve gozyasiyla ıslanmış yanaklarimi donduruyordu. Çok sigara içtim orada....

İlk gece koymuyor da biriken özlemin üzerine bir hasret türküsü hirpaliyor...