Gece ile sabah arası bi zamanda farkına varılan bi gerçek. birkaç ay oldu. Değişenin ne olduğunu hep merak etti, onun dışındakiler merak etmedi sadece iyiliğini istedikleri yalanına beraber inanıp görmezden geldiler. Mevsimi hep sonbahar olan bi insanın kuraklık çekmesi ne demektir, yağmurun hüznünü yeşillenmiş ama yağmuru kurumuştur. İşte bu... Bu iyilik mi gerçekten? İçinde biriken karanlığı görmek, hissetmek her saniye ama bırakamamak herkesten gizli; yanağına, kirpiklerine, yastığına. "Bırak damlasın gözünden / İçinden gelenler." diyor yeni dönem bi şarkı, hakkı varmış.
Evet, kullandığım ilaç sadece gözyaşı sığınağımı kurutmaya yaramış, icimdeki hüznü icime hapsetmekmiş görevi. Canım acıdı, keşke fark etmeye fırsatım olmasaydı.

bir anda fark edilen acı verici gerçekler