baba
-
baba herkese göre dost, sırtını güvenle yaslayabileceğin duvar ve kahraman.
benim içinse içi boş kabuk. sadece kardeşlerine, yeğenlerine sevgi verebilen ilgi gösterebilen ama ne eşine ne de 2 kız çocuğuna gram sevgi göstermeyen biridir. ben hep 22 yıl boyunca baba dediğim kişinin başkalarıyla ilgilenişine, sevgi gösterişine tanık oldum. yeğenleri için ordan oraya gider sürprizler yapar. bir zamanlar Ankara'da doğmuş, büyümüş kuzenimi öğle vaktinde alırken ablam(radyo,sinema mezunu ve o dönem bir dizide çalışıyordu) sabah daha gün doğmamışken gidip almadı; neymiş ordakiler bırakmıyormuymuş.
neredeyse 10-15 gündür görmüyoruz kendisi memlekete gitti. sadece 2 kere aradım ve hiçbir şekilde beni aramadı. ama her gün yeğenlerini, kardeşlerini, annesini arar annemle bizi aramaz. geldi ve gelir gelmez yük asık selam sabah yok. görende geldiğine bin pişman öyle bi tavır.
buda yetmezmiş gibi babamla halamın yanına tatile gittik ve ben orda yokmuşçasına halamla annemi çekiştirdiler. cidden abartmıyorum. hatta halam 'duymasın' diyip babamında ' duyarsa duysun' dediğine şahit oldum.
her gün saçma sapan kavgalara( yok kalem niye ordaymış gibi) babamın ve ailesinin triplerine (yanlış anlaşılmasın büyük halamı severim sıkıntı küçük olanda ) katlanıyorum. her gün insanların babalarıyla mutlu anları veya babalarının yanlarındayken ki hallerini görmek canımı parçalıyo benim.
en zoru da bu. yokken yoktur ama varken olmaması o kadar can acıtıcı ki anlatamam.
Not: sanırım içimi dökmem gerekiyormuş ki bu kadar uzun yazmışım. burda anlatılanlar sadece ufak bi kısmı maalesef. eğer anlaşabildiğiniz, sevdiğiniz babaya sahipseniz zengin olmaktan çok daha şanslısınız bence. çünkü sizin sırtınız yere gelmez.