blog sözlük itiraf
-
bugün ikinci kez psikologla görüştüm. Devlet hastanesinde. Ve emin ol sözlük, hiç de öyle caddebostanda bilmem ka yüz liraya ödediğim psikologtan altta kalır yanı yok. Zaten dinliyorlar. Bir açıdan bakarsak hepsi aynı gibi, ama ilerleyen zamanlarda daha iyi anlarım muhtemelen.
Acaba ne zaman söylerim büyük sırrımı, derken bugün konusunu açıldı ve tabiki paylaşmak zorunda kaldım kendisiyle. Büyük de değil aslında, ama işte ortalık yerde bağırmıyorum sonuçta, neyse. Ondan önce tabi psikiyatristle görüşme yapmak gerekiyor yönlendirmesi için, gitmişken ilacımı da değiştirdim. Çünkü işe yaramıyordu. Aslında 2 haftadır kullanıyorum ve son 1 haftadır eniştemle olan gereksiz ve beni aşırı üzen tartışma sonucunda hayattan kopmuş gibiydim.
Neden insan denen varlıkların beni etkilemesine hala daha izin veriyorum sözlük? Neden bu kadar salağım? Bence bu entarimin ana düşüncesi bu olsun: itiraf ediyorum salağım.
sol gözümde çıkan arpacıktan bahsetmiş miydim? Neyse boş ver zaten acıyor.
kpss ye girmeden geri dönüyorum cuma günü eve. Daha fazla bu gergin ortamda kalmak istemiyorum. Annemin babamın yanı şu anda olmam gereken yer. Keşke kalmasaydım. Zaten çalışamadığım bir sınava da keşke hayatımı ertelemeseydim. Ama en büyük keşkem doktorlara gitsin: Keşke geçen senelerde daha iyi bir adımla psikiyatrist ve psikologlara yönelseydim.
Yeteri kadar keşke duydun mu sözlük? Hiç arkadaşımın olmaması ve bloguma da yazmaya yüzüm olmadığından yazıyorum şu anda. Neyse yatıp uyuyayım ben.