yarım kalan hikaye
-
Pazar günü olması lazım. Artık muhabbetimizi bitirmek için mesaj attım. Nasıl olduğumu merak ettiğini ama yazamadığını söyledi. Artık hayatında olmamam gerekir dedim. Seni kaybetmek istemezdim dedi. Muhabbetini özleyeceğim dedi.
Başka bir sözlükte ikimizde yazardık. Birkaç bir şey yazmıştım. Onları sildim. Bana aklıma onların nasıl geldiğini sordu. İkimiz için de başkasının olması ihtmali canımı yakarken nasıl düşündün dedi. “İlk defa sana karşı mantıklı baktım. Seninle benim bir araya gelme ihtimalimiz yok. İkimiz içinde yapılması gereken belli.”
“Senin böyle kolay toparlanmanı benim de böyle yerle bir olmamı beklemiyordum.” Dedi. Ben daha yıkılmadım ama yıkılacağım dedim. 1 ay sonra başlarım dedim ve yıkılıyorum.
Sonra bir arkadaşını aradım. Cumartesi veya pazar olması lazım. Dedim ki “bak fark eder beni aslında sevdiğini. Ama söylemez bana. İnadından söylemez. Fark edersen söyle.” Ama Pazartesi günü buluştuklarında a. toparlanmış, gülüyor, eğleniyor demiş. Nasıl sinir olmuştum var ya.
Salı günü akşam beni aradı. Sesi titriyor, ağlayarak konuşuyor. “Elimi nereye atsam sen varsın. İki gündür şöyleyim böyleyim.” Neden bitirdin o zaman diyorum cevap yok. Aklımda en ufak bir ihtimal kalmasın diye aramış. Bitti ve asla geri dönüşümüz olmayacak diye. Katil dedim o gün ona. Cinayet mahaline geri döndün dedim. “Ben katil değilim.” Dedi ama ömrümden ömür gitti. Ertesi gün mesaj atıp özür diledim.
Salı gününden sonra ben asla eski ben olamadım. O ise hayatına devam ediyor. Ona söyleyemediğim için kaç gün baş ağrısı ile geçti. Kendimle konuşmaktan yoruldum. Anneme ayrıldığımı söylediğimde “hep üzülen sen oldun. Bir kere de üzen sen ol. Kafana namaz takkesi ve mühendis baretinden başka bir şey takma.”
Başka bir zaman yine üzüldüğümü sesimden anlayan annem “ah oğlum sen orada üzüldükçe biz burda üzülüyoruz.” Dedi. Ah anam. Hep haklı sensin.
***
Kafamdan geçen de yazdıklarım bu kadar. Eğer birini sevmiyorsanız bunu hemen söyleyin. Kimsenin hayalleriyle oynamayın.
Tüm entrylerim için imla.