yarım kalan hikaye
-
güzel şeyler yaşadık ama bu andan itibaren asıl yarım kalan hikaye başlıyor. ve benim neden sinirlendiğim, neden kızdığım, neden kendimi siktiğim vs. gibi bir sürü nedenli sorular başlıyor.
ben sevdiğime, sevgimi hissettirmeye çalışan biriyim. o an ne şekilde yapabiliyorsam yaparım. bu onun dikkatini çekti ve ayrılırsak rahatsız edeceğimden korktu. "ben öyle biri değilim. tacize girer bu yaptığım. bana sadece bir gününü ayır. aklımdaki sorulara cevap ver. o andan sonra bir daha karşına çıkmayacağım." dedim.
iki insanız. bir yola çıkmaya karar vermişiz. 2 aydan fazla süre geçmiş. bendeki hoşlantı sevgiye dönüştü. ama o hoşlanmamış. o ilgimden memnun olmuş ve zamanla hoşlanmış. ama o kadar. "devam edebilmek için fazlası gerekiyormuş." dedi ayrılırken.
tartışmalarımız incir çekirdeğini doldurmuyor ama o kendini öyle bir geri çekiyordu ki. öyle duvarlar örüyordu etrafına. hissettirdim bunu. sonra söyledim. yoruldum dedim. ulaşamıyorum sana. bana yaklaşmıyorsun hiç. can alıcı o soruyu sordu. "ayrılmak mı istiyorsun?" ben kendini toparlasın, o kadar zaman yanındayım artık kalbini tamamen açsın diye söylemişken bu soru geldi.
aynı şeyleri bir daha yaşasam bu kısımda ayrılırım. beni sevemediğini fark edemedim. ayrılmak istediğini ama yapamayacağını anlayamadım. kendimi suçladım. ben kendimi suçladıkça ona daha çok bağlandım. yaklaşık bir ay sonra ayrılık mesajı atana kadar kendimi yedim bitirdim. hala da yer bitiririm. tek pişmanlığım bu.