yarım kalan hikaye
-
Bu arada daha öncesinde instagram hesabını vermişti. O beni zaten görmüştü. Pek anonim takılan biri olmadığım için biliyordu beni. Birbirimize karşı yüz aşinalığımız oldu.
İlk buluşma onun istediği yerde olacaktı haliyle. Otobüsten inince durakta biri beni dik dik kesmeye başladı. Ben de bakıyorum ama içimden “acaba bu o mu? Oysa ve yanından öylece geçtiysem buluşmadan gideriz.” Sonrasında mesaj attı ve o olmadığı için şükrettim.
Oturduk ve konuşmaya başladık. Etkilenmiştim. Zaten uzun zamandır süren muhabbet ettiğim kişiyi kanlı canlı karşımda görüyordum. Bi duyguyu yoğun yaşadığım zaman üst üste sigara içerim. İlk buluşma gerginliği falan derken sigaraya abandım. Normalde kimle konuşursam konuşayım rahat olan benim ellerim titriyor, sesim çıkmıyordu. Heyecandan, içtiğim sudan mesanem rahat durmamıştı.
Bi ara sessizlik oldu. Konuşmayacak mısın diye sorunca; “kimin olduğunu hatırlamadığım birinin sözü var. Al gel yalnızlığını. Biz susarız onlar konuşur.” dedim.
O söyledi ama ben hiç hatırlamıyorum. Yine bir sessizliğin olduğu zaman “hiçbir şey gizli kalmamalı.” Demişim. Çok düşündüm sonrasında ama yine de hatırlayamadım. Birkaç saatlik sohbetin ardından dağıldık.
Eve gidince söylediğim sözü araştırmış. Aziz Nesin’e aitmiş söz. “Al yalnızlığını gel. Korkma sıkılmayız. Senin yalnızlığın benim yalnızlığımla konuşur. Biz ikimiz susarız.”
Geldiği için teşekkür ettim. O da aynı şekilde teşekür ederek ilk buluşmayı sağ salim atlattık.