blog sözlük itiraf
-
Son birkaç gündür iyice sıktım dişimi sözlük. Çevremde olup biten her şeye karşı sonsuz bir Sabra sahipmişim gibi bir boşvermişlikle yaklaşıyorum. Hatta kimseye bulaşmayayım, kendi yağımda kavrulayım niyetiyle yürüyüşe çıktım bi' yarım saat evvel. Tüm bu sabrımın üstüne sınavım mıdır desem ne desem 10 dakikalık yürüyüşümde bir araba dolusu abaza takıldı peşime. Önce hızlandım, sonra yavaşladım, yol değiştirdim derken gitmedi araba ensemden. En son "dur cubcub, ne olacaksa olsun" diyerek arabanın yaklaşmasını bekledim. Tam ben "hayırdır kardeşim yolunuzu mu kaybettiniz?" diye sorup ters çıkacekken biri pencereyi indirip "nefes alamıyorum ey tanrım, sen böyle güzellikler yaratmazdın!" demesin mi? O anki şokla ne bir şey diyebildim ne de hareket edebildim. Ters çıkmak niyetiyle içime çektiğim nefesimi bile veremedim. Onlar gülerek gitti, ben içimde nefesimle kaldım. O korkuyu atlatabilmek için anlatmam lazımdı sözlük, bir daha, hele ki bir daha denk geleyim! Ah o zaman güzelliğimden olmayacak nefes alamaması insan müsveddesinin! veremediğim nefesimin de hakkını alacağım böylelerinden.