Zaman her şeye ilaç eğer ilaç değilmiş gibi hissediyorsan yeterince zaman geçmemiştir.
İlaç olmak zorunda. İlaç olmasa bile o yaraya kabuk bağlatmak zorunda.
Ben bunca senemi tek kurtuluşum olan eğitime verdim, veriyorum. Tek isteğim kafam atınca birine muhtaç olmadan çıkıp gezmek, istediğim yere istediğim şeyi yapmak için tek başıma gitmek. O yaraları kendi kendime sarmak için bir özgürlüğümün olması gerekiyor. Çünkü şu an ki koşullarda gram önemsenmiyor hayatım da fikirlerim de. Saçlarımı ağarttım, süpürge ettim eğitimim için. Bedenimden, aklımdan, neredeyse sağlığımdan vazgeçtim. Sebebi ne? Bunca yıldır beni yaralarımın içinde yaşamak zorunda bırakan o "zamanı" , kendi kendimi mutlu edip yaralarımı iyileştirmek için yenmem lazım. Yoksa size denk gelen o "talih" dediğiniz insanların, mutluluğunuzun "t"si hayatıma rastgelmiyor, gelmez de biliyorum. Bu yüzden zamana karşı tek kozum eğitimim. Kimseye muhtaç olmadan o " zamanı" alt edip, krallar gibi atlatacağım bunca yarayı :))

zaman mefhumunu bir yerlerde gördüğüm vakit aklıma direkt olarak oğuz atay'ın -öyle olduğuna inanıyorum- "zaman her şeyin ilacı ise fazlası intihara girmez mi? " soru cümlesi aklıma geliyor. alt kültüre inersek no.1'in o efsane liriği de aklımdan çıkmıyor değil: "zaman her şeyin ilacı ise sikeyim eczaneleri." değildir ya hu. zaman mefhumu bir insan yaratımı ise ve insan da insanın kurduysa o zaman, zaman bir ilaç değil bir zehirdir.
(bkz: bir pesimistin gözyaşları)
zaman benim için bir ilaç değil , çok çok acılarımın üstüne atılan bir toprak olur
İnsanoğlu kaypakça alışıyor, yaşadığı her acıya, ulaştığı her güzelliğe. Yukarıdaki arkadaş haklı, gerçekten uyuşturucu gibi bir şey zaman.
bağışıklık kazandıran bir ilaç olabilir ancak. unutmazsın yani, alışırsın.

zamanın hiçbir şeye ilaç olmaması