zamanın hiçbir şeye ilaç olmaması

Doğru olabilir. Zaman geçtikçe yeni sorunlar elde ediyorsunuz ve o sorunların çözümü için de zaman gerekiyorsa...(bkz: paradoks)

İnsanoğlu kaypakça alışıyor, yaşadığı her acıya, ulaştığı her güzelliğe. Yukarıdaki arkadaş haklı, gerçekten uyuşturucu gibi bir şey zaman.

beni alışmaya mecbur kılan dünyaya garezim var.

zaman mefhumunu bir yerlerde gördüğüm vakit aklıma direkt olarak oğuz atay'ın -öyle olduğuna inanıyorum- "zaman her şeyin ilacı ise fazlası intihara girmez mi? " soru cümlesi aklıma geliyor. alt kültüre inersek no.1'in o efsane liriği de aklımdan çıkmıyor değil: "zaman her şeyin ilacı ise sikeyim eczaneleri." değildir ya hu. zaman mefhumu bir insan yaratımı ise ve insan da insanın kurduysa o zaman, zaman bir ilaç değil bir zehirdir.
(bkz: bir pesimistin gözyaşları)

Zaman=hayattır.Yani zaman geçerken hayatta geçmektedir ve içinde bulunduğumuz hayat eğer bir ilaç ise ben zehir içmeyi tercih ederim.

belki ilaç değildir ama hayatın getirdiği acılara karşı bağışıklık kazandırma özelliği bulunur.

Zaman her şeye ilaç eğer ilaç değilmiş gibi hissediyorsan yeterince zaman geçmemiştir.

Yarasına bağlı bir durumdur.
Bazı yaralar zamanla geçer. Bazıları ise ne kadar zaman geçse de ilk günkü gibi can yakar.
İnsan sadece kaçış yolu arar iyileşmesi ve unutabilmesi umuduyla. Ama onu hatırlatan her şey o kaçış yolunun, bahanelerin boşa olduğunu fark ettirir.

doğrudur ilaç değildir.acınızı dindirmez kanayan yaranızı kapatmaz (mecazen)kabullenmeyi alışmayı sağlar

zamanın yalnızca akmakla mükellef olduğu düşünülürse doğru sayılabilecek bir önermedir.
ama unutulmamalıdır ki akıntı illa ki bir şeyleri götürür. ponzalar. ve sivri uçları acıtmaz kılar.

zaman ilerledikçe hatalarından ders çıkartmıyor ve farklı şeyler denemiyorsan, zaman senin için bir şey yapamaz. ancak üzerinden zaman geçtiği için acılarımız küllenir ve soğur

zaman benim için bir ilaç değil , çok çok acılarımın üstüne atılan bir toprak olur

zamanla her şey bozulduğu için acılar da bozuluyor olabilir.

İlacın bizi iyileştirdiğini düşünsek de acılarımız diz kapaklarımızda hâlâ.
Zaman değil de zamansız gelen mutluluk ilaç.

İlaç olmak zorunda. İlaç olmasa bile o yaraya kabuk bağlatmak zorunda.
Ben bunca senemi tek kurtuluşum olan eğitime verdim, veriyorum. Tek isteğim kafam atınca birine muhtaç olmadan çıkıp gezmek, istediğim yere istediğim şeyi yapmak için tek başıma gitmek. O yaraları kendi kendime sarmak için bir özgürlüğümün olması gerekiyor. Çünkü şu an ki koşullarda gram önemsenmiyor hayatım da fikirlerim de. Saçlarımı ağarttım, süpürge ettim eğitimim için. Bedenimden, aklımdan, neredeyse sağlığımdan vazgeçtim. Sebebi ne? Bunca yıldır beni yaralarımın içinde yaşamak zorunda bırakan o "zamanı" , kendi kendimi mutlu edip yaralarımı iyileştirmek için yenmem lazım. Yoksa size denk gelen o "talih" dediğiniz insanların, mutluluğunuzun "t"si hayatıma rastgelmiyor, gelmez de biliyorum. Bu yüzden zamana karşı tek kozum eğitimim. Kimseye muhtaç olmadan o " zamanı" alt edip, krallar gibi atlatacağım bunca yarayı :))

umudun yok olmuş hali.

bağışıklık kazandıran bir ilaç olabilir ancak. unutmazsın yani, alışırsın.

sen acıyı yaşatmaya çalıştıkça közlerinde kavrulmaya devam etmek artık kaçınılmaz olur. Kurtul demiyorum ama alış

House reyizin bir lafı lafı vardır:
"Time cannot heal anything but people believe it does"