yazarların çocukken en sevdiği yemekler

ıspanak
şimdi hiç sevmem nedense ama annem yapsa her türlü yerim canım anam

Keşli ceviz erişte.bolu yemegidir ve bayaa iyidir

Pilav. Tabak tabak yerdim. Babam termeliye vericem bu kızı derdi. Hala severim ama güzel yapamam.

Düşündüm de yoktu. Hala yok. Etsiz olması koşuluyla hemen her şeyi seviyorum sanırım. Ya da sevmiyor olabilirim bilemiyorum. belki de gizli huysuzum.
Yemek yemek zorunda olmayı doğru bulmuyorum. Zaman kaybı gibi geliyor. Ha burdan kazanacak olduğum zamanın insanlığa herhangi bir faydası olacağından da değil. Yine de Ne bileyim. yemek yemek çok abartılıyor.

menemen, hala çok severim.

(bkz: lahmacun)
tahmin etmesi hic zor degildi biliyorum.

Ispanak diye annemin bize yedirdiği semiz otu.
Halen çok severim.
Temel reis olacağız diye 3 kardeş semiz otu bağımlısı olduk.

domates çorbası. tabii ki annemin elinden :)
bir de zeytin ezmeli poğaçayı severdim yengemin elinden :)

Orman kebabı

Yaprak sarması net

Makarna. Pizza falan değil nerden bulalım pizzayı köy ortamında.

Benimkisi yemek degil ama bayiliyodum icmeye.salatanin suyu ve o yogurdun suyu.resmen zaafimdi

salçalı anane tostu.

mercimek çorbası

Kısır her zaman tursulu nar ekşili birde çiğköfte

sulu köfte
tabakta benden sinsice gizlenen hain köfteleri yakalamaya bayılırdım, her bir köfte 10 puandı, yemek sonu en yüksek puanı almaya çalışırdım.

Kumpir ve közlenmiş patlıcan. Allahım hala da çok severim ama çocukken bunlara delirirdim o patlıcan.. böyle sıcak sıcak.. içine bol tereyağı.. tuz..tandır ekmeğini de bana bana.. (bkz: mutluluğun resmini çizemem ama mutluluğu pişirebilirim abidin)

Çok basit olacak ama; (bkz: patates haşlaması). O kadar farklı bi mutluluğu vardı ki benim için, tarifi çok zor.