yazarların bugünkü mutsuzluk sebebi

Proje hocam apartmanımdaki 4+1 evime oturma odası istedi. Neymiş 4 yatak odası olmaz mış mış mış.
Olur niye olmasın ? Evdeki herkes uyusun istiyorum ben. Kimsenin televizyon izlemesine gerek yok. Salon yeter bence o da misafir için. Misafir gelmiyorsa acıkmıyorlarsa herkes uyusun.
Bence bir evde 4 yatak odası muazzam.
Bana ne uyusun hepsi.
Evet uykum var

Kombi bozuldu.
Üşüyorum sözlük.

Bir yıldır emek verdiğim oyunda iki dk içerisinde sıfırlandım. Vay ben nerelere gidem nerelerden atam kendimi

Yillardir pasor olarak oynuyorum. Pas alirken hayatimda ilk defa ikileme yaptim. Ustelik iki kere. Bunu asla sindiremeyecegim.

Bu entry'yi yazdiktan sonra usttekini okudum. Bir kez daha ne kadar sacma bir seye uzuldugumu farkettim. Bence mutsuz olmam gereken asil sey bu.

-ercan cocuk nasil?
--tedaviyi biraktik abi...
-nasil yani? Duzeliyor yani?
--yasayabildigi kadar abi. Doktor da oyle diyor.

Tek cocugu ercanin. Oyle bir kabullenmislikle soyledi ki...

Dört saatlik uykuyla duruyorum ve beş saat sonra uyanmak zorundayım. Bu kadar okul bana cok fazla. Gercekten. :'(

"bazı günler uyanınca henüz telefonunuzu bile elinize almadan, içinizi güne yenik başlama hissi sarar. herkese olur bu. neye yenildim bilmem." durumu.

okula gidip geldim asistan dışında kimseyle muhabbetim olmadı. galiba arkadaşım yok

(bkz: #93311)
yağmur yağdığında hbenol'un yanına gidip de şemsiyemi paylaşacak kadar yakınında değilim. aslında mutsuzluk sebebim bu değil.
bugün ilkokul arkadaşlarım buluşmuşlar. '*' inanılmaz kıskandım.

sabah yine mutsuz uyanmış olmak...

kalbimi kıracagini biliyordum. icimden bir ses sürekli bunu suratima tokat gibi çarpsa da hep bir şans daha bir şans daha diyerek onu susturuyordum. olmadı, şanslarını tüketti. şimdi üzgünüm cünkü kalbimi kırdı ve ben bunu yapacagini biliyordum. vaktimi boşa harcadim. elde var sıfır. saçlarımı kestirecektim zaten.

Bir konu üzerine makale yazmam gerekiyor ve benim kendi fikrim diye benimseyip üzerinde çalışmaya başladığım fikrin aslında benim olmadığını farkediyorum ..evet cidden okurken anlaşılmadığı üzere ilk bu durumu anladigimda bende bi duygudegisimi yasadim..cidden hafızamın sürekli beni yaniltmasindan çok sıkıldım..Artık birşeyleri unutmak istemiyorum ve unuttuklariminda bilinçaltımın bana hatirlatmasini istemiyorum...

Öfkemi kontrol edemedim

Üniversitedeki ikinci günüm...

Tanımadığım birine neden işsiz olduğumu anlattım. Üstelik uzun mevzu dememe rağmen anlattım. Sonra gerçekleri sanki sürekli baskı şeklinde yaşamıyormuşum gibi bir de kendi yüzüme çarptım. Ardından zaten uykum geldi. Klasik depresyon geçiren hastanın vücudunu kapatma yöntemi. Şu anda başım, üstüne öküz oturmuş gibi ağrıyor. Herkesin derdi başka işte.

durduk yere dizüstü bilgisayarımın şarj adaptörü bozuldu. bu parasızlıkta bana masraf çıktı. bu yüzden mutsuzum. '*'

bugünkü görevimi tam olarak yapmamış olmam. aslında bu mutsuzluğun sebebi değil; sonucu.

Çok konuşanlar ve hiç konuşmayanlar. Ortası yok mu cidden?

Sorumsuzluk konusunda kendini aşmış insanlar.

Ödevlerin birikmiş olması,okul için alınacak malzemelerin çok pahalı olması...
Kısacası okul