yapılmış en aptalca dalgınlık

evde kimse olmadığını bildiğim halde zile basıp kapının önünde "ya şu kapıyı da bir açmadılar" diye vahlanırken, kapıyı kimin açacağını düşünmek. ben böyle bi aptallık görmedim ama birebir yaşadım.

Entryleri, çok güldürmüş başlık.

Kadıköy'de metroya bindim ki amcanın biri kapı önünde durdu ve " nereye gidiyor " diye sordu. Ben de kalkıp bir de ısrarla " kadıköy' e " demez miyim, tam o sırada kapı kapansın , amca binemesin. Amcanın attığı bakış benim, amcayı edişim gibi beni de alabora etti. İlk 5 dk bloke oldum. Aslında bu dalgınlıktan kaynaklanmıyor ama neyse.

Dalıp sesli düşündüğüm zamanlardır.

bir keresinde yakın arkadaşlarımdan birine doğum günü hediyesi plaket almıştım. (o araların trendi) neyse "yılın en iyi arkadaşına" yerine "yılın en iyi annesine" yazanı almışım artık benim dalgınlığım mı satıcının mı bilemiyorum ama hayatımın gafıydı.

Bi gece Dişimi fırçalamak istediğim zaman diş fırçasına macun yerine sıvı sabun sıkmıştım. Aklımın nerde olduğunu düşünür dururum hâlâ. Tadının enfes olduğunu söylemek isterim. Deneyin

Staj yaptığım yerde aynı odada durduğumuz uzmana "sen hiç kpssye girdin mi bilmiyorum x abla ama tarihi çok ayrıntı bence" demiştim. O da şaşırıp "ben kpssye girmeden nasıl atandım ablam girmez olur muyum" diye gülmüştü. Ehe ehe ya dalmışım falan dedim ama hala aklıma geldikçe utanırım.

alışveriş yaptığım mağazada elimdeki tableti unutmak, hemde internet bankacılığı açık bir şekilde.

(bkz: Kırmızı ışıkta geçmek ) eğer hızlı olsaydım bu Entry’i hastaneden yazıyordum.

telefonla konuşma yaparken, deli gibi sağa sola koşturup telefonumu aramak:)

sürekli dalgınım o yüzden hep aptalım.

Katladığım yorganı yatak odası yerine mutfağa götürmek.

İnsanlara güvenmek. Bir an dalgınlığıma geliyor, güveniyorum güvenilmeyecek insanlara. Olan da bana oluyor daha sonra. Bir vazgeçemiyorum şu pis huyumdan. Her türlü ben zararlı çıkıyorum, bu nasıl iş arkadaş?

ilk kez gittiğim bir yerde arabayı yakın bir ara sokağa park edip işim bittiğinde arabayı yarım saat aramam ve hafızama göre hiç olmayacak yer dediğim yerde arabayı bulmam. tabi yirmi yıl sürmediği için mutluyum. park ettiği arabasını 20 yıl sonra bulan adam

Öğretmene abi, komutana hocam dediğim olmuştu neyse ki pek dikkat etmediler...