(bkz: adolf sen misin)
"Mutlu olmanın yolunu karşıdakini mutlu etmek sanıyorduk. Yanıldık ! Çünkü ne kadar mutlu ettiysek, o kadar yalnız kaldık." cümlesi adamın yüzüne tokat gibi çarpar.zor bir durumdur.

İnsanoğlu ne kadar dil, kelime bilse de; asıl hissettirmek istediği duyguyu, aşılamaya çalıştığı faaliyeti, karşısındaki herhangi bir biçimde anlayana kadar "saf" bir biçimde aktaramaz. Zannımca bu durumun temel sebebi de budur...
İnsanların, Kişinin yaşama hevesini kırabilecek en büyük kozudur.
Hayata her zaman iyi davranır düşünceli fiiliyatlarda bulunursunuz, karşılık olarak belki bir teşekkür ve minnettarlık beyanı alırsınız ama kısa sürer, o an öyle olması gerektiği içindir, nezakettendir. Sonra unutulur yaptığınız yada yaptıklarınız, kimsenin umurunda bile olmazsınız. Sonra bir gün dalgınlığınıza gelir yada içinizden gelir veya belki de haklı olarak siteminizi herkes gibi davranarak belli etmek istersiniz ve herkes gibi sıradan davranırsınız.(dikkatinizi çekerim henüz en ufak bir kötülük dahi yapamdınız sadece herkes gibi davranmaya başladınız) ve sonra... İnsanlar bir anda sizin farkınıza varır ve hareketlerinizden; sizde görüp kendilerine yakıştıramdıkları, ama aslında gayette sahip olup hergün takındıkları tavırları farkettikleri için rahatsızlık belirtirler, hemde bu hareketinizden bir önceki süreçte yaptığınız iyiliklere karşı verdikleri tepkilerden bin kat daha samimi bir şekilde. Hemen yaftayı yapıştırıp, henüz sergilediğiniz bu sıradan davranıştan önce gösterdiğiniz bütün iyilikleri unutup sizi sadece onları rahatsız eden davranışınızla imgeleyip öyle hatırlarlar. Hatta biraz daha ileri gitseniz, sizi asla unutmaz ve unutturmazlar. Evet tüm bu nefrete sebep olan sıradan olmaktır.
Biraz daha ileri gidip kötü birisi olmak gibi birde seçenek var. Bu seçenekte kötü davranışlar sergiliyosunuz ve insanlar sizi seviyor üstelikte hiç unutmuyor kötülüklerinizden dolayı.

yapılan onca iyiliğe karşın kötülükle anılmak