İnsan doğarken de yalnız ölürken de yalnız..
KENDİ SEÇİMİM. GEREKSİZ YERE ÜZÜLECEĞİME, KIRILACAĞIMA, AĞLATILIP YARALARIM KANATILACAĞINA YALNIZKEN AĞLAYAYIM YARALARIMA. SONRA KATLANMIŞ OLUYOR KIRGINLIĞIM VE ACILARIM. HEM İNSANLARIN NE KADAR KÖTÜ OLDUĞUNU GÖRDÜKÇE YALNIZLIĞI SEVDİM. DÜŞÜNCELERİMİN, HİSLERİMİN AKSİNİ KANITLAYAMADIĞI İÇİN KİMSE, BİRİ HAYATIMA DAHİL OLMAK İSTEYİNCE "YENİ YARA ALMAYA MECALİM YOK, TEŞEKKÜRLER" DİYEREK KİBARCA REDDEDİYORUM. "YANINDAYIM" DEDİKLERİNDE DE TEK BAŞIMIZA ATLATMADIK MI HER ŞEYİ? KİMSE GERÇEKTEN SEVMEZ SİZİ, KİMSE YANINIZDA OLMAZ O YÜZDEN ARTIK ÜTOPİK DÜŞÜNCELERİM YOK 'SEVİLMEK' GİBİ. BU YAŞIMA ONLARCA ŞEYİ SIĞDIRIP TEK BAŞIMA ATLATMIŞIM, ELİMİN TERSİYLE YAŞLARIMI SİLİP TEKRAR AYAĞA KALKMIŞIM, E KENDİ KENDİME MUTLU OLMAYI DA ÖĞRENMİŞİM NE GEREK VAR? CANIM SIKILIYOR YA DA BİRİYLE KAHVE İÇMEK İSTEYİNCE ALIYORUM HIRKAYI ÜZERİME ÇIKIYORUM KENDİME KAHVE ISMARLIYORUM, DENİZ HAVASINA MI İHTİYACIM VAR HEMEN SAHİLDEYİM. BİRİLERİNDEN BİR B*K GÖRMEYİNCE KENDİ KENDİNE YAŞAMAYA ALIŞIYOR İNSAN. BOŞ VER ARKADAŞIM , İNANARAK BAŞLATTIĞIMIZ SAVAŞLARDAN VAZGEÇİRDİKLERİ İÇİN BÖYLE TEKİZ. YALNIZLIĞIN BİR GÜN ELBET BİTER, TAKMA KAFAYAAA

delikli çoraptan çıkmış ama halinden hiç de memnun olmayan baş parmağın hikayesidir.

yalnızlık senfonisinden daha hazin bir yalnızlık sezgisi vermiştir hep.

yalnızlığın tarifi olsa gerek