yalnızlığın anlaşıldığı anlar

Mutlu anlardır, kıymetini bilin

en çok doğuda yaşarken yalnızlığı hissediyordum. devlet memuruyum. ilk doğuya atandım. ilk dokuz ay arkadaşlarla epey vakit geçiriyordum. herkes 22 - 23 yaşlarında. akşamları okey oynaması, tavlası, akşam yemekleri, saatlerce dünyayı kurtaracakmışçasına siyasi sohbetler ve içlerindeki tek türk bendim. hepsi kürttü. birlikte doğuyu gezmemiz ki o salakça yaşlarımıza göre az çatışma yaşadık arkadaşlarla.

sonra hayatıma tanıyıp tanıyabileceğim en ukala insan girdi. izmirli. ve izmir ukalalığı da fazlası ile. ırkçılığı da çok fazla. aslında ırkçılık demek yanlış olur adamda şehircilik var. izmir hariç her şehirden tiksinti duyuyor. bir gün allah belamı versin benim izmirde doğmadığım için diye ağlamıştım bile.

her neyse onunla sevgili olduğum süreç hayatımın en yalnız süreciydi. önce arkadaşlarımdan uzaklaştırdı beni. sürekli benimle planlar yapıp ki evde film müzik dizi tarzı planlar. doğuda gezmek onların topraklarını görmek istemiyorum derdi salak.

neyse sonra kendi de yavaştan uzaklaştı. sevgiliydik ama bazı hafta sonları evlerimiz yakın olmasına rağmen görüşmek istemiyorum derdi. 2 gün ailemle de telefonla konuşmazsam asla kendi sesimi duymazdım.

yapayalnızdın yani. arardım açmazdı. hafta sonum bana ait derdi ve ben penceremden sadece penceresini izler. ışığı söndü uyudu. perdeyi açtı uyandı diye izlerdim. nasıl sevgililik anlamazdım. 2 gün mesajlarıma dahi cevap vermezdi canı istediğinde.
gece 12 de eksi otuz derecede kapısının önünden çok geçmişliğim vardı. ve erkek değil kadınım.

Bazen balkona çıkıyorum, bi tarafta Anıtkabir, gökyüzünde yıldızlar. Sigaramı ve kahvemi içer içeri girerim, Orhan veli, Sait Faik, Kurt amca posterleri... Bunların hepsiyle sırasıyla konuşup en son aynaya bakarım, işte derim. İşte Yıldırım, işte bu kadar yalnızsın.

Bazen gırtlağına kadar battığını hissedersin, bunaltıdan nefes alamazsın ve telefon rehberini açarsın; 895 kayıtlı numaradan arayacak kimse yoktur. Yalnızlık işte tam da budur. Bu yüzden para değil, insan; dost biriktirin.

Kendi kendine konuşmaya başlamak ve bunu zamanla kabullenmek.

Gün içerisinde konuşacak kimsenin olmayışı, yaşlılarla vakit geçirmem ve bunlara bir süre sonra alıştığımı anlamam..

Geceler

hasta olduğunda, kimseyi arayamadığın o an.

Eve anahtarla girmeye başladığım zaman

sahilde tek başınıza bira içerkenkene gelen polis neybıon la burda dediğinde kendi kendime dertleşiyom demektir.
işte öyle kendi kendime konuşup duruyorum

Saat 12 de biten sinema filminden çıktığında sana eve kadar eşlik edecek kimsenin olmaması .

en çok hasta olduğunda hissedeceğin an.

yalnızlığın nasıl duygular getirdiğine bağlı olarak kişiden kişiye ve hatta dakikadan dakikaya değişen anlardır.
yalnızlığın zevk veren bir şey olduğunu anlamamı sağlayan çok yakın dostlarım oldu, onlar sayesinde çok güvende ve huzurlu hissettiğim vakitler de.
birilerine fikir yahut tavır beğendirme kaygısı olmadan çıkıp dolaşmak özgürce, salınmak bisikletle sahilde, ağlamak o dram filmlerine ve belki de iyilik yapmak sokakta gördüğün herhangi birine. muazzam şeyler kaybediyoruz sürekli konuşarak çünkü bu süreklilik bir yerden sonra fikirsiz sözler gerektirip pişmanlığa sürüklüyor bizleri.
demem o ki yalnızlığı fırsata çevirip kendi kendinize yeteceğinizi kendinize kanıtlayabilir ve özgüveninizi tazeleyebilirsiniz. tabi "yalnızım dostlarım yalnızım yalnız" mottosu ve somurtkan ifadelerinizle sigaraya da sarılabilirsiniz. tamamen sizin seçiminiz.

Kahve demlediğinde yanında iki laf edeceğin kişi olmadığı zaman yalnızsın demektir.

şantiyede arada kediylen köpeklende konuşurum ben mesela. zaman geçmek bilmez bazen. o zaman derim hep ananemin lafını : yanlızlık Allah(c.c.) a mahsustur diye.

Üstü açık uyuyakalındığında gecenin bir yarısı veya sabaha heykel gibi tutulmuş ve belki çok üşümüş olarak uyanmak.

çayı içtiğin andır

(bkz: Tuvalete girdiğin an)(bkz: banyoya girdiğin an) ayrıca çarşıda pazarda dolaşırken herkesin yanında en azından birisini gördüğümde kendimde oluşan durum.(bkz: kalabalıkta yalnız hissetmek)

40 yıldır aynı yastığa baş koyduğun eşini kaybetmişsin, yıllardır yaptığın gibi gece kolunu bir atıyorsun ve boşluk, işte o an gerçekten yalnız olduğunu anlıyorsun.

Sırrı olan herkes yalnızdır. Bunu düşündüğünüz her an yalnızlığınızı anlarsınız. Bazen koca dünyada ikiniz yalnız kalırsınız sırdaşınızla.