yalnızlığın anlaşıldığı anlar

hiçbir şeyden zevk almamak.

Üniversitenin ilk günü

bilekliğini dişlerinle bağlamayı öğrendiğin an.

1 çatal, 1 bıçak, 1 kaşık, 1 bardak, 1 tabak. her şey tek.

Sevindiğin yada moralini bozan bişeyi paylaşacak kimseyi bulamadığın an.

Kendini bir çok insan içinde yalnız hissediyorsan, gerçekten yalnızsındır.

komik bir karikatür gördüğünde kimseyle paylaşamamak.

Ruhunla bile aynı şeyi hissedemiyor olmak.

Tek başıMa yemek yerken başka bir tekin gelip çaprazımda oturmasıyla an itibariyle gerçekleşmiş durumdur. Neyse ki amca çok sevimli şükür, farkında olmadan sebep olduğu duruma ilaç olmasını bildi.

işin ilk günü

(bkz: Sesinin kısıldığını pizza söylerken farketmek)

gölgene bakarak yürürken...

anlatsam dâhi anla-ya-mayacağını anladığım ân

kapıya çarptığında pardon dediğin andır.

Mutluluğu ve üzüntüyü paylaşacak kimse bulamadığımız zamanlardır.

Etrafınızdaki büyük kalabalığın, hata yapmanızı bekleyen kan emiciler olduğunu fark ettiğiniz anlardır. Halbuki onlar ne samimi, ne güzel görünürler.

Her an

Sevdiğin insanın/insanların hayallerinde yer almadığını fark ettiğin andır.

Sevdiceğinizle, her türlü sosyal ağdan birbirinize sürekli olarak gerekli gereksiz linkler atıp üzerine konuşuyorsanız, ilişki bittiğinde, kendinizi, gördüğünüz herhangi bir şeyi onunla paylaşmak arzusu duyarken yakaladığınız anla aynı zamana tekabül etmektedir.

Seni anlayan kimsenin olmadığı zamanlar