yakın zamanlarda yaşamaya çok yaklaştığım ve birbirimizi üzmeden hallederek uzaklaştığım durum
sevinçler kederlerin paylaşıldığı, fikirlerin alınıp verildiği, sohbetlerin edildiği, güzel meclislerin kurulduğu anların bir daha olmayacak olmasıdır.

Bir kürek toprak attıktan sonra, bir köşeye çekilip hıçkırarak ağlarsınız.

Ölümü yakıştıramazsınız. Onun için “kayıp gitti”, “aramızdan ayrıldı”, “zamansız gitti”, “olmadı be dostum” dersiniz.

Şahsen beni ortamlarına çağırmadıklardan karantina sürecinde kendi kendilerine bayağı güzel ortam yaratmışlar, öyle ki gülüşmelerini duyuyorum. Bakmakla yükümlü olduğum biri olduğundan ben çıkıp yürüyüş yapamıyorum ve bilmelerine rağmen hatırım dahi sorulmadı 2 aydır. Kimse kusura bakmasın hak edene hak ettiği bundan sonra. Ben size onca emek vereyim sizin yaptığınıza bakın. Artık o kadar tahammülsüzleştim ki 7 senelik arkadaşlarımı bile silebiliyorum. Öyle bir dönemdeyiz ki tahammül sınırımız aşılmış, alttan alamıyoruz. Artık tek hatayı affedecek gücüm yok. Umursanmıyorsam umursamam artık. Sizde şey yapmayın herkes varsın gitsin yoluna. Kimse sizden değerli değil. Biri gider biri gelir takmayın annem.
Tek gercek ailedir herzaman yaninda ve seni terketmeyen
O kadar kayıp giden şey var ki hayatımız da insan bazen hangisinin ardından koşacağını bilemeyip olduğu yerde dizlerinin üzeri yıkılıyor. Sen de git vefasız zaten bir gün gidecektin..

yakın arkadaşın ansızın kayıp gitmesi