katıldığım önermedir. zira hayat gitgide daha da sunileşmektedir, sanallaşmaktadır. bu yararlıdır veya yararsızdır onu demiyorum ama hayatı sıkıcılaştırdığı ve monotonlaştırdığı kanısındayım.
katılmadığım düşünce.

coşkumuzu önce kalabalıklar halinde gösterirdik, şimdi bireysel hedef ve hayallerimiz var sadece.
8-10 senedir bayramlarda hiçbir akrabama ziyarete gitmiyorum. ancak düğün/cenaze olursa kısa süre uğrarım. derdin varmı diye sormayan, sorunlarıma yardımcı olmayan , ikiyüzlü, yalancı öküz yığınını neden ziyaret edeyim ? onun yerine dünyanın diğer ucundan bana kod yazarken bana yardım eden adamla paylaşırım coşkumu tabiki.

topluma gelirsek zaten toplumu %95'i yalancı ve ikiyüzlü. böyle bir toplumla hangi coşkumu paylaşıcam allahaşkına. hayallerimi çabalarımı görüpte yardımı geç alay eden, salak salak ne uğraşıyorsun diye düşünenlerle ne ortak coşkum olabilirki.

toplumdan ve insanlardan o kadar nefret ediyorumki, elimdeki çöpü çöp kutusuna atınca kendimi bu öküzlerin arasında aptal hissettiğim için çöpü sokağa atıyorum.

herkesin coşkusu kendine artık, evliyse bir ihtimal belki eşiyle, çocuğu varsa bir/on ihtimal çocuğu ile.

Belki üç yıl, belki beş yıl oldu ama kalmadı o tutku, o coşku.. Ne milli maç akşamlarında caddelerimiz tenhalaşır oldu, ne dini ve milli bayramlarımız eski keyfi veriyor, ne insani ilişkiler eski tadında, ne siyaset, ne aşk ..hatta çaydan sonra içilen sigara bile.. Neredeyse herşey yayvan . milenyuma ayak uydurup giderek tüketim toplumu haline gelirken yitirdik belki insani duygularımızı, yozlaştık giderek, kirlendik, her geçen yıl biraz daha koptuk bizi biz yapan şeylerden. Genel olarak mutsuzuz sanki. iyiki hayallerimiz var da hala oyalanıp duruyoruz..
15 temmuzu hatırlatarak katılmadığım fikirdir

uzun zamandır coşkumuzu kaybettiğimiz gerçeği