Babam bugün hediye olarak çok güzel deri kaplamalı iki tane kara defter getirmiş; en sevdiğim şekil üstelik, eskitilmiş yapraklı.

Ne var ki birini açıp içimden geçen şeyleri yazdığım bir deneme defteri olarak kullanmak isteyip tarihi, günü ve saati yazarken fark ettim o mühim şeyi; ben yazmayı unutmuşum resmen.

Gerek lise dönemi bitip üniversiteye geçmem ve bu nedenle oluşan bir serbestlik, gerekse de bölümümün hiç beklediğim gibi olmadığı için çok uzun süreden beri not almayıp ders çalışmamam ve uzun zamandan beri rafımın görünmeyen kısmına terk ettiğim günlüğüm sayesinde fark ettim bunu. O kadar da üzüldüm ki buraya gelip başlık açma gereği duydum. O eski el tipi asilzade yazı şeklim gitmiş, geriye Mahmut Amcanın bakkaldan aldıklarımı yazarken kullandığı karalama defterine atılan biçimsiz işaretler gelmiş. İki gözüm çeşme sözlük.

Aslında bir kenara itelesem de önemli bir sorun olduğunu anladım bunun. Ele bu kadar uzun süre kalem almamak doğru bir şey değilmiş. Bir yerde birisi bir adres istediğinde ya da ileride çocuk ebeveyninden bir örnek için yazı yazmasını istediğinde durum hiç hoş olmaz. Her ne kadar belli bir yaştan sonra bu alanı eğer çok kapsamadığı gerekçesiyle el etek çekilmişse lazım olan bir olay olduğunda harflerin yeniden hatırlanmasına vesile olabilecek bir durum. Gelecekte oğlum ya da kızım için bir şey yazmak istediğimde veya el ile yazımı kullanmam gereken bir şeyde böyle absürt bir durumla karşılaşmayı hiç istemiyorum.

uzun süre yazı yazmamak