Karşı koltukta (ortalama 2 m uzaklık) duran TV kumandasını almaya üşenmiştim. Evde kimse de yoktu. Kumandaya baktım o da bana baktı yok abi gelmicem falan dedi ortalama 10-20 dk reklam izledikten sonra bir de kanalda evlenme programı ya da yemek programı başlamıştı. baktım olacağı yok yandaki evde teyzemler oturuyor. Telefondan teyzemin evladına mesaj attım ya gelsene takılalım falan ama bizim anahtarı al da kapı falan çalıp uğraştıma beni dedim. Yavrum geldi biraz konuştuk falan derken telefonla uğraşıyoruz ikimizde sıkıldı garibim artık planın en can alıcı yerindeydim ya hacı ben kaçıyorum dedi. Dedim şu kumandayida atsana bana bari sen gidince sıkılırım falan. Verdi kumandayı kumanda artık elimdeydi.. Sonra 10 dk kanal tarayıp kapatıp uyumuşum.
(*: ya daha neler var sözlük bi ara konuşalım üşengeçlik
konusunda)(konuşmaya üşendi)
Gerçi bak bazen bu da oluyor.. Arkadaşa tam bi olay anlatcam sonra diyorum ya bi boşver kanka şimdi kim anlatacak. Artık çoğu itiraz bile etmiyor. Ben bunları yazmaya nasıl üşenmedim ya gidiyorum.. Bi de tanımsal atayım şuraya
Tanımsal girdi: neyse boşverin
Bekar evinde, sekerin uzakta olması ve almaya üşenmem, seker koysam da karıştırmaya üşenmem nedeniyle çayı şekeraiz içmeye alıştım.

Bir de karpuzun çekirdeğini çıkarmaya üşendiğim için yemeye yemeye sevmemeye başladım karpuzu.

Buraya yazmaya üşeniyorum.
hiç böyle bir anım olmadı biliyor musunuz?
çünkü genelde "off vallahi darlandım, ya kim yapacak, eriniyorum sen yap, halim yok - ki dilime pelesenk olmuş kısa ve öz cümlelerdendir-.." şeklinde sitem ettikten beş dakika sonra üşendiğim işi "ya Allah" diyerek, oturduğum yerden kalkıp şip şak yaparım.
bu da benim gibi tuhaf bir huyum. el çabukluğumun olması bu durumdan kurtarıyor beni, rahatlatıyor içimi biraz da olsa hahahhahaha
00000

unutulmayan üşenme eylemleri