unutmak

bilincin sahip olduğu bir bilgiyi kaybetmesi durumu.

bir lanet mi yoksa bir lütuf mu olduğu tartışılır.

Unutma unutmadan olmuyor
(bkz: sagopa kajmer)

Kalple değil, beyinle yapılır.

Bir yengeç burcu insanının yapmakta zorlandığı eylemdir.

affetmek ve unutmak iyi insanların intikamıdır demişler. Güzel demişler.

Öyle bir unutulacağız ki kendimizden şüphe edeceğiz. Acaba ben hiç yaşamadım mı diye.

Varlığına inanmadığım bir işlevdir. Hatırlama imkanı olduğu sürece bir şeyin unutulabileceğini sanmıyorum. Tam unuttum derken akla gelmeyeceği ne malum. Belki de var olan bir işlevdir. Ama düzgün çalışmıyordur. Hata raporu göndere basmak lazım. Ya da boşver gönderme.

çoğu anıyı unutmazken, herhangi basit şeyleri unutmak, en kötüsü birde saçmalaması.

(bkz: kahrolsun bağzı şeyler)

Ocakta unutulan yemeklerin,bugünün günlerden hangisi olduğunun,eski bir tanıdığın isminin vb.nin ötesinde de başarabildiğime inandığım bir eylemdir.

insan, nisyandan türemiştir.

Unutmak değil de, hatırlamamak mümkün...

Şayet bu eylemi biri hak etmişse hakkıyla yaparım. En nihayetinde, bizi kaybetmeyi başaran insanları kazanmaya çalışacak değiliz.

mutluluktur.

Çabalanması ters etki gösterir. Unutmaya çalışılmaz.

kendime bazen soruyorum onu unuttum mu. sonra manasız bir cevap veriyorum. unutmak istemiyorum ki. sonra da sil baştan filminin gerçek olmasını istiyorum adeta. dengesizce

söylenecek çok şeyin olduğu durumlarda yaşananları hatırlanır kılmamak için sessizce uzaklaşırım. unutma isteğim haklı olmaktan ağır basıyor genelde.

Bir utanç unutuluyorsa mutluluktur ama utançlar genelde unutulmaz.

hayatta en zor yaptığım eylem. ya da yapamadığım.

ama bir gün gel istiyorum. daha önceden ara ara attığın mesajlardan birini yine at "unuttun mu beni" diye.

cevabım hep hayırdı o zamanlar. bazen henüz değile evrilirdi. bazen de tam sayılmaza.

şimdi gelirsen cevap bambaşka "unutmak istemedim."

Geçen gün canlı dersteyken edebiyat öğretmenimin söylediği şey geldi aklıma başlığı görünce. Kökünün nereden geldiğini sorduğunda kimseden cevap çıkmamıştı. “Arkadaşlar ‘Unutmak’ ın kökü ‘un’ dan gelir. Bildiğimiz un. “ demişti. Daha sonra ekleme yaparak : “eğer birini unutmak istiyorsanız onu kalbinizde de beyninizde de un ufak etmelisiniz, ona dair anılarınızı zihninizde parçalamalısınız.” dediğinde tüm sınıf susup kalmıştı.

O kadar kolay olduğunu sanmıyorum ama. En azından bana göre. Belki sadece bir hafta kadar konuştuk ama ben seni hala unutamadım. Mesajlaşmalarımız gözümün önüne geliyor, ses kaydını silmiştim ama eski youtube kanalındaki videolarını dinleyerek hasret gideriyorum. Fotoğraflarına bakıyorum, hayalini gözümün önüne getiriyorum. Uyumadan önce seni görmeyi diliyorum ve görürsem o gün benden mutlusu olmuyor. Eğer gece seni görebildiysem o rüyayı unutmamak için not alıyorum. Uyandığımda tatlı bir tebessümle gülümsüyorum.

Geçecek mi bu duygu bilmiyorum. Bir süre daha benimle olacaksa ne kadar zaman? Ama unutmak istemiyorum. Seni kalbimde parçalayıp un ufak etmek istemiyorum. Anılarımızı düşündüğümde ve mesajlarımızı yine okuduğumda hissiz bir ifadeyle çıkmak istemiyorum. Sosyal medyaya fotoğraf attığında donuk ve saniyelik bir şekilde geçmek istemiyorum o resmi. Doya doya bakmak istiyorum, yüzündeki tüm o bana kusursuzluk gibi gelen kusurları ezberlemek isterken.

Geri gel istiyorum. Biliyorum olmayacak ama saçma bir şekilde de olsa bu umuda tutunmak istiyorum. Seni bir kere göreyim istiyorum. Sonsuz birer deryayı andıran mavilerinde kaybolmak istiyorum.

Romantik aptal bir aşık gibi göründüm farkındayım ama dünyadaki en zor, en olmayacak şeyi mi istiyorum? Kim bilir belki de öyledir. En azından unutmak istemiyorum, kalbimde taşımak istiyorum. Bunu da muhtemelen hiç bilmeyeceksin ama olsun. Canın sağ olsun. Sen huzurlu ol, sağlıklı ve mutlu ol gerisi önemli değil.

Şu anda benim yapamadığımı çoktan yaptın. Zihninde de kabinde de un ufak ettin beni. Bir daha hiç hatırlamayacaksın muhtemelen ve bundan haberin bile olmayacak ama yine de şunu bilmeni isterdim ki; seni hala seviyorum.