turgut uyar

Durup durup göğe bakmama vesile olan adam. Geyikli bir geceye beni de gönderen adam. Türk şiirinin kilometre taşlarından biri. Tomris Uyar'ın eşi.

Babamın ısrarı ile okumaya başlamıştım. O ne güzel şairdir öyle. Ezbere bilirim yazdıklarının çoğunu.

Durduğum yer benim değil iken, gidebilecek bir yerimin olmaması ne acı; gidebilecek bir yerim yok iken hala ve inatla durmayışım ne gaflet, nihayetinde olmuyorken yaşıyor olan insanın, yaşıyorken olduğunu bilmemesi bu, bu ne tuhaf bi’ hayret.

günün bu saatlerinde ''bizim babalarımız neden ölürlerdi hatırla sıra sıra'' '*' dizelerini aklıma getirmiş, türk edebiyatının hüzünlü şairi.

ne zaman tutunacak bir şey arasam hayata dair, bir şiirine denk geliyorum bir şekilde. hiç kitabını alıp okumadım ilk önce aşık olduğum kadın okumuştu bir kaç dize öyle tutunmuştuk. sonra yalnızlığımda denk gelmiştim bir podcasts'te. sürekli bir ihtiyacımı gideriyor hiç bir şey talep etmeden, bir beklentisi olmadan ve denk geliyor en güzel anlarımıza. sanki bir kitabını alıp okusam aramızda ki bütün büyü kaybolacakmış gibi kaybettiğim her bir şeyin yerini bir şiiriyle doldurduğum yazar.