toplum içinde toplumun huzurunu bozan davranışlar ve olaylar gerçeğidir. bu konuda başkalarını işaret etmekten çok kendimle konuşmayı seçerim. bu ahlaki çöküşte benim katkım ne? ben ne yaptım veya yapmadım da böyle oldu? sorularıyla.
Kimse de çıkıp şu televizyon kanallarındaki rezaleti ahlaksızlık olarak yazmamış.
Bu hafta tatildeyim ve evdeyim. Normalde televizyonla arası olmayan bi insanım ama sıkıntıdan bir bakıyım neler var dedim. Hangi kanalı açtıysam hepsi birbirinden rezalet
Mesela gelin evi diye bir program var eve gelenler ev sahibini habire eleştiriyor. Yok efendim perdeyle halı uymamış avizenin rengi daha açık olmalıymış. Kaça aldın nerden aldın. Perdenin deseni olmamış. Çatal bıçağın masaya uymamış daha neler neler. Yatak odası da dahil tüm ev ekranda gösteriliyor. Yazıktır günahtır ya siz tüm mahreminizi nasıl sergiliyorsunuz demiyor mu kimse bunlara anlayamıyorum.
Evlilik programları desen kim kime talip çıkmış belli değil. Yıllarca aynı isimleri televizyon kanallarında tutuyorlar. Kimseyi beğenmeyen kaprisli tipler baş tacı ediliyor.
Bu gidişle biz ahlaklıydık edepliydik ne zaman böyle olduk gibi lafları daha çok duyarız. Eskiden edep vardı. Utanma vardı. Hiçbiri kalmamış. Gerçek hayatta da öyle olmadı mı artık kimse hiçbir şeyin ciddiyetinde değil. Evlilikler bile flörte döndü. Kimse ne aradığını bilmiyor ve insanlar Hiçbir şeyden memnun olmuyor.
Edit: üstteki entry ben yazarken girilmiş.

Gelin evi, bu benim tarzim, izdivac programlari, sacma sapan seyleri empoze etmeye calisan diziler bu gercegin en yaygin orneklerindendir. Ha bir de dun gece ogrendigim bir sey daha yetisen her neslin bir oncekinden daha kotu oldugunu gosterdi bana bir kez daha. Su an 2.sinifta olan bir oglan cocugu (bkz: serefsiz), daha 1.siniftayken siniftan bir kiz arkadasini taciz ediyor, kizi karanlik yerlere cekmeye calisiyormus. O kucuk kizin yasadigi tramvayi dusunebiliyor musunuz? Ayni oglan cocugu yakin zamanda kendinden bir yas kucuk suriyeli bir cocugu olduresiye dovmus. Aile "yapma cocugum" diyor mu? Belki de bununla boburleniyorlar. (bkz: onlar da serefsiz) Daha kendini yetistirememis insanlar evlenip cocuk yetistirmeye kalkistikca ne toplum kalacak ne de ahlakı. Boyle cocuklar gelecegin atalay filizi, yolcusuna tecavuz edip yakan dolmus soforu, ogrencisine tecavuz eden ogretmeni, kiz arkadasini dograyip gitar kutusuna koyan serefsizidir. Bu yuzdendir ki haberlerde ozgecan aslanlari, munevver karabulutlari ve daha nicelerini gormeye ne yazik ki devam edecegiz.
Yıllarca bir yarış atmosferinde, sorgulamadan, yenilik yapma kaygısı duymadan eğitim alıyoruz; bu emeğin sonunda da hem çevremiz hem biz refah bir yaşam istiyoruz.
Zaten zor koşullu ve bol rakipli bir yarışa doğmuş olmak; daha küçüklükten itibaren "gerektiğinde ahlaki ve evrensel normlardan taviz vermeye" itiyor bizi. Farkında bile olmadan bu huyu karakter haline getiriyor. İlerde "ağzı dualı ama cinsel istismarda bulunan", "Halep'e üzülen ama çalıştığı yerdeki Suriyeli çocuğu hor gören", "Çalan ama yapan" insanlar haline geliyoruz. Yeri geliyor, yarışta başarılı olmak uğruna şahsımızın ve/veya ait olduğunu hissettiğimiz topluluğun yanlışlarını savunmak durumunda buluyoruz kendimizi.
Böyle kaliteli nesiller elde edilir mi? Evet, edilir. Ama gaz odalarını icat eden mühendisler gibi insanlar var olur sistemde.
Aslında çözüm çok çok basit: Her şeyden önce "Empati sahibi, iyi bir insan olmayı öğretmek"
benzer durumlar olmasada konuyla alakalı çok şey yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum. şeaaptığımın ülkesinde herkes mi ben merkezcil olur ? ben diyo empati kuruyorum diyo. soruyorum hocam, neyinle ?

o an hissettiğin duygulardan dolayı üzüldüm. ama bu ülkede yaşamak, çizgi romanda yaşamakla eşdeğer. "bizi öldürmeyen şey güçlendirir."
(bkz: zengin olun, bu kepaza sirkten kurtulun)
ülkenin ahlak durumunun sorgulanması pek bir sonuç getirmeyecektir. Erkek cocugunuz oldugunda bir kızla çıktığında oo aferin oglum devam et vs derken kız cocuklarını kısıtlamamız malumumuz. bu sorunun çözümü aile ile gerçekleşmelidir.

Tecavüz ve fuhuş zaten almış başını gitmiş. 40ından sonra tövbenin bu suçları ortadan kaldırabileceğini düşünen insanlar nedeniyle arttığını düşünmekteyim.
Manevi açıdan ilkel kalmışlığa örnek olabilecek durumudur.
Sanki orada iki sevgi gösterisi yapsalar gidecekleri yere saatlerce geç kalacaklar, belki hayatta son yaptığın şey olabilir neden kendini tutuyorsun be abicim diyesim var insanlara. O uçak düşseydi son yaptıkları kötülükle öleceklerdi
Başından geçen olayı yazayım önce. x şehrinden istanbula sabah uçağında y firması minik misafirlerinin doğum gününü unutmamış. Kabin amiri eline mikrofonu aldı "minik kızımız z nin bugün doğum günü. Bizde y ailesi olarak ona bir sürpriz hazırladık. İyi ki doğdun z" dedi. O anda başka bir eleman küçük kıza pasta götürüyordu. Kabin amiri alkışlamaya başladı, sonra bende ayağa kalktım alkışlamaya başladım. Kabin amiri bana Hayatım boyunca unutamayacağım bir umusuzlukla baktı. Çünkü kimse küçük kızımızın doğum günü için ellerini birbirine vuracak enerjiyi harcamadı. İki yüz kişilik uçakta o minik kız için iki kişiydik. Başkaları adına utanırsın ya işte öyle oldum.

Düşüne biliyormusunuz o çocuk hayatı boyunca unutamayacağı bir an yaşadı. Evet o çocuk muhtemelen kendini değersiz hissetti ve bunu ölene kadar taşıyacak.

İnsanımızın geldiği nokta budur.
Utanıyorum sözlük, orda hiç olmasaydım da görmeseydim umutlarım tükenmeseydi.

Kabin amiri yanıma gelip şöyle dedi "işimiz çok zor kardeşim"
Evet bu toplumla imkansıza yakın...

toplumun ahlakının çöktüğü gerçeği