anne yarısı olmak. kız kardeşinin çocuklarının küçük annesi olmak. anne olmadan anneliği iliklerine kadar hissetmek gibi.

insanın hayatı boyunca yaşadığı üç beş derin duygu yoğunluklarından sadece bir taneciği. en tazesinden teyze olmak zaman kavramına itibar edenler için -2 yıl 4 ay 1 hafta- dünyada yaşanabilecek en büyük aşklardan. size bir bakışı, gülümseyişi, yanağınızı o minicik elleri ile sevişi, omzunuza başını koyup huzurla duruşu, uyuyuşu, ve teyzeeemmm deyişi yok mu? insan ancak bu denli aşka ulaşabilir gibi geliyor. aşık olmak istiyorsanız çocuk yapın ne biliyim kardeşleriniz yapsın, kuzen veya dostlarınız da olabilir. başka türlü bir aşk bu azizim, anlayana elbet...
(bkz: sosyalith)

itiraf ediyorum: toplam 11 tane yeğenim var.
(bkz: Yok aşiret değiliz) de ben (bkz: evin en küçüğü) yüm.

edit: teyze olmak evlilik kararını öteleyen de bir durum aynı zamanda. Çünki yeğenlerinizle ilgilenerek annelik iç güdünüzü karşılamış oluyorsunuz. Aynı zamanda çocuk sahibi olmanın külfetlerini görünce evliliğe dair bir korku oluşuyor zihninizde.

tarifi olmayan bambaşka bir duygudur.
yeğeninizi kucağınıza aldığınız ilk andan itibaren öyle bir koruma iç güdüsüne bürünürsünüz ki siz bile şaşıp kalırsınız. o minicik elleri ayakları, güzel mi güzel kokusu, biraz büyüyünce peşinizden 'teyzee' diye koşturması... hepsinin yeri apayrıdır.

ama teyze olmanın güzelliği kadar üzücü bir şey varsa da o da yeğeninden çok çok uzakta olmaktır...
:(
umarım "dayı olmak"ın en azından bir yarısı kadar bir yaşama sevinci tesiri yaratan bir duygudur; zira dayı olmağın o yarısı bile pek çok insanı bu delirmiş yeryüzünde sürmeye mahkum ve mecbur olduğumuz bu saçmasapan yaşamlar boyunca epeyce bir süre sağ ve salim tutmaya yeter.

teyze olmak