terhis belgesiyle nizamiyeden çıkılan an

Çok iyiydi be Orduevine gidip eşyalarımı toparlamam restorantta lobide duran askerlerle görevlilere vedalaşmam çok iyiydi

eğer aksaklık olmazsa tam 100 gün sonra tadacağım andır.

Geçeli 10 yılı aşkın zaman! Unutulmaz..

var mıymış öyle bir an? bir ara yaşamam gerekiyor. zorla da olsa yaşatacaklar zaten.

o sabah güneş pek sıyrılamamıştı bulutların ardından. mecburen izin kullandığım için devrelerimden çok azı kalmıştı.
götürdü beni biri ikisi. vedalaşmayı zaten yapmıştık bölükle.
belgeleri imzalattık. valizleri sırtlandım. ve çıktım nizamiye girişinden.
allahım yüzüm durulmuyor. neşe ama nasıl neşe. otogara kadar gülerek gittim. sonra otobüste de farklı değildi.
ah be. :')

hayatımda bundan daha fazla mutlu olduğum bir an hatırlamıyorum.

Gözünüzde ilk girdiğiniz an belirir. Hangi ara o kadar zamanın o kadar anının geçtiğini anlayamazsınız. Mutluluk hissi nirvanaya ulaşmıştır ancak 1 sene geçmeden o ortamı Özlersiniz.

Terhis olurken arkama bakmaya çekindiğim nizamiyeden "Hoop, asker bir yanlışlık olmuş; geri dön!" şeklinde seslenecekler diye korktuğum andır.

Bir müddet rüyalarımda "10 gün erken terhis olunduğundan, askere geri dönme" temalı aksiyonlarımda mevcuttur.
Başınızdaki komutan iyiyse askerlik insana çok şey katar ama iyi değilse gerçekten "gün" sayarsınız arkadaşlar.

beklentiniz yüksek olduğu için o andan zevk alamıyorsunuz bilginiz olsun.

Dayak yenilen andır

Bugün yaşadığım andır. Ankaraya veda etmenin de başladığı, güpüsgüzel bir senemi geçmesiyle sonuçlanan, bir sürü hikayeye vakıf olmamı sağlayan duygu patlaması anıdır

yüksek miktarda mutluluk,özgürlük,enerji,huzur...vs içeren andır.

dağın başında olduğumdan pek bir şey ifade etmeyen şeydir benim için. nizamiyeden çıkıp hakkari çukurca tabur komutanlığına götürülüp 10 gün beklediğini düşünsene çıldırırsın.

saatlerce taşıdığınız ağır sırt çantasını bıraktığınızda oluşan hisle benzerdir.