sözlük yazarlarının ses tonu

(bkz: nihat sirdar ) ile aynı. Bazen radyoda kendimi dinliyormusum gibi geliyor . En çok seni radyoda duydum diyenlere gülüyorum.

Daha enteresani babamla ses tonumuz ve konuşma şeklimiz aynı. Henüz lisedeyken evde olmadığım bir zamanda ev telefonunu arayan kız arkadaşımla benmisim gibi konuşmuş . Sıkılarak itiraf etmişti. Ben kızınca da "oğlum kız bi susmadi ki ben babasiyim diyebileyim" cümlesiyle evi gülme krizine soktu. "Neyse birinin doğum günü mü ne varmış ona gideceksiniz " dedi. Hey Allahım konu nereden nereye geldi...

Karşımdaki insanın göğüs kafesinden, kelebekler uçurtacak kadar güzeldir. Yoo cidden güzel arkadaşlar şaka yapmıyorum '*'

Bunda bir dönem aldığım diksiyon kursu ve lise zamanlarım da amatör olarak yaptığım internet radyoculuğunun katkısı var.

(bkz: Öğrenildiğinde ufku iki katına çıkarmayan şeyler)

Bende sabit olmayan tondur.
Bazen ince bazen ise boguluyormusum gibi boguk. Neye gore degistigini ben de anlamadim.
Ses kullandikca acilir derler, bunu duydugumdan beri hic susmadim. '*'

başlığın gerekliliği tartışılır.

fakat.

ses tonu ilgimi çeken bir konu. insanların ses tonu kanlı canlı kendilerinden başkaca biri gibi hissettiriyor.
ses tonlarını yüzlere uyuşturamıyorum bir de, ilk zamanlarda. sonra alışıyorum.

sesin rengi değil de tonu denmesini de pek anlamıyorum.

neyse. benimkini severler genelde. dijital olanını. canlıda o kadar etkileyici değilmiş.

ses tonu işte. zamanla değişen şey.

kargalar ile yarışıyorum.

boynum kıldan incedir.
(bkz: mearinin ses tonu)

telefondan kibar konuştuğumda adamın bana abla demesi kadar kadınsı bir ses tonum vardır. fakat düz konuştuğumda bir ayıyı çağrıştırırım.