üretmeyen toplumların bir önce aklını başına alarak öğrenmesi gerekir. zamanında köy enstitülerinde hayvan bakımından dikişe nakışa kadar vs herşeyi öğretmelerinin bir nedeni varmış demek. Üretmeyen ve sadece paradan para kazanarak ayakta kalabilen toplumların değişen dünya düzeniyle işleri bir hayli zorlaşacaktır.
yaklaşık 14 ay önce 26 yıllık istanbul maceramdan vazgeçip yaptığım şey.

Hiç bir zaman şehir insanı olmadım. Yıllardır hayalimdi köyde yaşamak. ama o köy bu köy değildi tabi '*''*' Ailemi bir türlü ikna edememiştim memlekete geri dönmeye. Sonra kendim kalkıp yerleşmeye çalıştım. O sırada da işler değişti. (bkz: gurbetkuşi ile adamkarga'nın evliliğe adım atması) Eee ne demişler; hayat, siz planlar yaparken başınıza gelenlerdir. Sonuç olarak yine bir köyde yaşıyorum yanımda can yoldaşım ile birlikte. Ufak ufak da olsa üretiyorum. temiz hava alıyorum. Pencereden bakınca binalar yerine dağlar görüyorum. Bugün gidip komşumun merasında yavru oğlaklarıyla oyun oynadım, vakit geçirdim. Bitkilere merakım var. Her gördüğüm otu, çiçeği araştırıyorum. fotoğraf çekmek benim için yine vazgeçilmezlerden.Burada daha çok malzeme var. kocaman teras gibi bir balkonumuz var, dostlarla, kardeşlerimizle güzel keyifli sofralar kuruyoruz yazın. Evimizin yanında bir akarsu ve üzerinde hoş bir tarihi köprü var. gidip yanında seyre dalmaktan zevk alıyorum. Şu an karantina günlerinde bile kırsalda olmak bir avantaj. Çok fazla insan yok zaten, yasaklarla daha da azaldı. Dışarı çıkıp nefes alabiliyoruz. Apartman dairesine tıkılıp kalmak zorunda değiliz.

gönlüm ister ki daha fazla üretelim, ekip biçelim, hayvanlarımız olsun, ama şu an yerleşik değiliz burada. bu sebeple çok yeltenmedim. son vakitlerin keyfini çıkarıyoruz şimdilik. bundan sonraki rotamız yine bir köy olacak ve daha fazlasında gözüm var köy hayatıyla ilgili. Sağlıkla yapabilirsek tabi.

Herkes ileride geçer diyordum ama bunun organik tarımdan dolayı olacağını düşünüyordum.
Durduk yere yapılırsa tamamıyla saçmalık olan iş.
Köylüydük zaten biz , atalarımız göçebe bir hayat sürüp, tarımla hayvancılıkla geçinirdi.
Sonra para denen illeti soktular hayatımıza..
O olmazsa sen de yoksun dediler .
Ama sonra, sana bırakmadılar kazandığını, aldılar elinden , kalan yetmedi sana .
Ardından git şehirde daha fazla var dediler .
Bıraktık köylerimizi, bağımızı bahçemizi, paranın peşine şehre kaçtık.
Peki burda bulduk mu parayı, çoğumuz hala aramanın peşinde, bulanlar da 10 kuruşluk maske bulamaz halde .
Köy küstü bize , dönsek alacak mı bizi içeriye, alsa ,verecek mi yıllar önce verdiği o temiz , o ilaçsız, o gübresiz verdiği domatesi .
Ne mümkün, tohumun yok ki , mecbursun artık genetiğiyle oynanmış fideyi alıp dikmeye .mecbursun ona ilaç atmaya , yoksa büyümüyor.
Mera yok , mecbursun ahırdaki hayvanın önüne kimyasal yemi koymaya .
Sütlerde bahardaki yeşil çimen kokusu yok artık.
Köy bakkalından yumurta alacan artık. Tavuk besleyen kalmadı.
Derelerde şu kalmadı hes'ler yüzünden, dere boyundaki söğütler kavaklar kurudu .
Şırıl şırıl ajan dere kenarında, yemyeşil çimende gölgesine yatacağın söğüt ağacı yok artık.
Eskiye dair hiç bişey yok.
Var git bakalım köye, seni alacak mı ?
Var bizim de bir hayalimiz. O kadar istiyorum ki bir bahçen olacak içine kendi istediğin gibi ev yapacaksın. Bahçesinde doğal ürünler yetiştireceksin, kuzuların olacak... Ayağın sürekli toprağa basacak ayy köyün komşuluğu da şimdi muazzamdır gece sohbetleri ay ışında kahven çok pis canım çekti...
Aniden gelen her şeyden bıkmışlık ve uzaklaşmalık hissi.

3 entry daha

şehirden köy hayatına geçmek