onsuz yapamam denilen nesneler

Hayat asgarilerimi sağlayan nesnelerdir.
Maalesef nesnelere bu kadar bağlı olmanın çok yanlış olduğunu düşündüğüm için onsuz yapmayacağımı düşünmeye başladığım an o nesneye kısıtlama getiriyorum. Misal akıllı telefon... Bi dönem kullanmıyorum. Ya da okuma kitaplarım sırf mola olsun diye bırakıyorum bi süre okumayı. Tabi bunun dışında zaruri ihtiyaçlar haline ben farketmeden gelmiş hiçbir şeyden de vazgeçemiyorum. Tek gayem bu zaruri ihtiyaç listemin çoğalmaması.
Minimum maddiyat maksimum huzur.

Şimdi şöyle bir düşündüm de gün içinde en çok kullandığım nesne Islak Mendil, çok kullanışlı bir şey ya fark etmeden bağımlısı olmuşum, galiba onsuz yapamam.

(bkz: sırt çantası)

eğitim hayatım yüzünden o kadar alışmışım ki onsuz dışarıya çıkamıyorum. salsalar düğüne giderken bile takarim sirtima

Hic. Hersey olmasa da olur benim icin.

kıyafetlerim. insanlara özgü bir ihtiyaç olduğundan ötürü olsa gerek.

Lenslerim. Cidden yapamam yani , herhangi bir eylemi. Ondan daha az önemli olarak kulaklık.

bir kalem, bir kağıt, bir mum.

Adı eflatun olan peluş oyuncağım. Onsuz asla uyumam; uyuyamam.

Edit: asıl rengi kremdir.

bazen düşünüyorum da.. Sınavlara gözlüğümle giriyorum, en önemli görüşmelerimi gözlüğümle yapıyorum. Sevincimde kederimde hep gözlüğüm var. O olmasaydı halim nice olurdu diye oturup ciddi ciddi düşünmüşlüğüm vardır.

Bir de iddia ediyorum: Telefonsuz yaşarım ama kol saatim olmadannnaslaaa..

(bkz: tuvalet kağıdı)
Onsuz yapamam. Gözlerim tuvalete girince ilk onu arar.

şuradan şuraya adım atamam (bkz: sırt çantası)

olmadıklarında kendimizde eksiklik hissedeceğimiz şeyler. bir anlamda yaşamımızı tamamlayan nesneler. cebimde tesbihle gezmem gibi. kalabalıkların içinde, tramvayda sürekli parmaklarımın arasında yuvarladığım boncuklar ve ruhumdan kalbime kanatlanan "Allah" tınısı.

Kol saatim. Kendimi bildim bileli saat takarım.
Çıtçıtlı kalemim. Kalemlere ilgim çok fazla olmasına karşın, onun yeri her zaman ayrıdır.

5 yaşımda ilk görüşte aşk yaşadığım için, durumu anlayan ailemin adamın elindeki tüm yeşil kuzu yastıkları almasıyla başlayan maceram 14. Senesinde! Sensiz uyuyamam tako reis, beni bırakma...

Bir nesneye o kadar bağlanmanın yanlış olduğunu hissetren başlık.

Kimse beni yadırgamasın benim vazgeçemediğim bisey varsa o da tesbih. Cebimde olmasi dahi bana huzur veriyor.

Kendilerine cok alisilan, olmadiginda eksiklik hissedilen, bir uzvumuz haline gelen nesnelerdir.
O olmasa ben önümü bile goremem (bkz: gözlük)