(bkz: İnna lillahi ve inna ileyhi raciun)
Ondan geldik yine ona döndürüleceğiz.

Saat gece 5:34 te çaldı ev telefonu. Kalkıp koşarken dizlerimin bağı çözüldü. Beklediğimiz haber gelmişti. Babamın yanına gittim, yatağa çöktüm. Annem:”babamı kaybettik.” Dedi. Taş kesmişti sesi. Gözlerim doldu ama geri yuttum. Hiç ağlamadım. Her gelen bana sarıldı. Herkesi ben teselli ettim. Ta ki cenaze yola çıkıp da herkes uyuyana kadar. Sonrasında ne kadar ağladım bilmiyorum. Uyumadım. Yüzüm şişti. Sabah herkesi yola koyup eve döndüm. Sınavım vardı, yere batsın. Cenazeyi görmedim, arabasını görmedim, tabutu görmedim. Hiç bir şey görmedim. Annemi toparlamaya çalışmaktan açımı yaşayamadım. Aradan 5 yıl geçti. Şimdi her gün mezarına gidiyorum ama sanki dedem hiç ölmemiş gibi. O mezar onun değil gibi. Sanki uzaktaymış da beş yıldır görüşmüyormuşuz gibi. Oysa o beni hep arardı. Çocukluk eder açmazdım bazen. Otoriterdi, sertti. Dev gibi heybetli bi adamdı. Ama yumuşacık kalbi vardı.
Tek tesellim geride onun kalmamış olması, acı çekmemiş olması. Kuş gibi bir anda uçup gitti. Onda yapılan Haksızlıklarla, kendini bir türlü ispatlayamamasıyla, gözyaşlarıyla gitti. Ama biliyorum ki şu an iyi. İçim çok rahat.
ilkokuldayız işte belediye program yaptı camiye namazlara gidip hocaya mühür bastırıyorsun. işte hepsine gidenlere ödül çekiliş falan. bisiklet mi ne vereceklerdi. amk biz de cin gibi çocuklardık tabi de malmışız. o bisikleti en sonunda bi kişiye verdiler sadece. diğer herkese de kıçı kırık birer mp3. baya boktan ama. 2 gb'lik hafıza kartı vardı içinde tek kazancım o olmuştu. her neyse işte asıl konu burlarda başlıyor.

bi gün işte bu sebeplerle akşam namazına gideceğim camiye. çıktım odadan abdest aldım döndüm. annem telefonu kapadı. deden ölmüş dedi. hasiktir böyle söylenir mi amk. ben de o anki çocuksu isyankarlığımla da olsa allah'a birazıcık kızgınlığımdan dolayı "gitmiyom ben namaza" falan dedim. sonra annem zorla yolladı. kıldık falan işte arkadaşlarla tabi benim benzim atmış arkadaşlar noldu diye sorunca gözler falan doldu. dedem ölmüş dedim ben de ne diyim. ondan sonra al yak bi sigara falan deyip beni güldürdüler o zaman içmiyordum. kral arkadaşlarım vardı he.

sonra işte dedemin eve gittim camiden direk. müstakil ev işte 2 katlı ilk katta karşılıklı 2 oda var. biri normal oturduğumuz oda sürekli, yemek yenen falan. diğeri de akşam uyunan oda. akşam uyunan odaya girmeme halam kızardı. eve girdim işte dedemi oraya yatırmışlar. içerde bi fan çalışıyor. herkes ağlıyor. halamlar falan neyse de amcam babam falan da ağlıyordu çok garipti. amcamla babam ağlar mı amk. ben ağlamıyorum tabi. gösterdiler dedemi çıktım odadan. gayet normal karşılamış gibi yaptım. halbuki ilk defa bu kadar yakın birisi ölmüştü. ilk defa ceset görmüştüm. hiç normal karşılamamıştım çığlıklarla dolu bir evi. millet birbirini gördükçe ağlıyordu.

ben de ne mi yaptım. sürekli oturduğumuz odaya gittim. orada kimse yoktu. kapattım kapıyı. dedemin eskiden divanı vardı. ölmeden önce işte onu atıp koltuk yapmıştı babamlar dedeme. orası dedemin yeriydi işte. yattım o koltuğa. yüz üstü. başıma da bir yastık. önce sustum dinledim. sesimin duyulmayacağından emin olmak için. sonra da ağladım. sessiz sessiz ağladım. uyuya kalana kadar ağladım. tepkim buydu.

Arkadaşımın ölüm haberini annemden aldım. 1 hafta önce konuşmuştuk, ameliyattan çıkmıştı iyiydi, çok sevinmiştim. İstanbuldaydı ben gelmesini beklerken ölüm haberi geldi. İlk defa ölüm haberi aldığım için affalladım ve gülmeye başladım. Evet, şaka değil baya güldüm. Camiden selasını dinledim. Ölüsünü gördüm ama gözümden bir damla yaş akmadı ta ki naaşı mezara koyulana denk.. Sanırım tam olarak orda anladım öldüğünü..
üzücüdür. zordur. ölümün iyi geleni yoktur. vicdansız olanda bile ufak bir burukluk bırakır.
Çocukluğumdandır belki de ağlayamıyorum. Üzülüyorum. Ölüm haberi söylendiğinde sadece yüzümde bir soğukluk... Bilen bilir geçen haftalarda annemin anneannesi vefat etti. Ondan iki ay önce de annem babaannesini kaybetti. Hepsinde aynı şey oldu:

:I
Kimin öldüğüne göre değişkenlik gösteriyor. 10 gün önce komşumuzun küçük oğlu ölmüş. hiçbir tepki göstermedim, hiçbir şey hissetmedim.

ölüm haberi alındığında verilen tepkiler