“İnsan, öleceğini
bile bile
nasıl yaşar?
Ya çıldırır
ya da öleceğini
unutur…”

(bkz: nazım hikmet)
Okuduğum bir kitapta insanların ölümsüzlerden daha cesur olduğu vurgulanıyordu. Çünkü insan sonunu biliyordu: ölüm. Bu yüzden karanlık varlıklarla savaşırken çekinmiyordu. Yani bu ikinci sınıf anlatıyı bir kenara bırakırsak her insan ölümü kabullenmişlikle yaşar. Ya da bu kadar yüce değilizdir ve ölümü unutuyoruzdur. Ya da belki bu unutmuşluğumuz ilahi bir güç tarafından bahşedilmiştir. Bilemiyorum altan.

Birçok nedeni olabilen durumdur.
Çoğu insan ölmek istemez ama aynı şekilde sonsuza kadar yaşamayı da arzulamaz.
Kimileri ölümü hayatlarına , yaşamlarına dahi sokmaz. Onlara göre ölüm yoktur. Olduğunu bilirler ama göz önünde bulundurmazlar. Halının altına sokulan pislikler gibidir ölüm fikri , orada olduğunu bilirsin , bir gün gün yüzüne çıkacağını da ama göz önünde değildir en azından.
Bazıları ise çoktan ölmüştür diyeceğim ama ölmek içinde önce yaşamak gerekmiyor mudur ?

Tuhaftır yani kısaca ama... yadırganmayan bir tuhaflık
Hayatımıza devam edebilmek için bazı gerçekleri kabul edip, sindirmemiz gerekiyor. Ölüm de bu gerçeklerden biri işte, sen istesende istemesende böyle bir şey var sana düşen ise bu gerçekle yaşamak. bir nevi "bükemediğin bileği öpeceksin" durumu diyebiliriz.
Herşeyin sonunun olduğunu bilmektir bu, çıldırmalık bir durumda yok zaten ortada. Ölmek gözümü korkutmuyor ancak öldükten sonra iyi anılmamak arkamda güzel şeyler bırakamamak korkutuyor. Ayrıca şunu da eklemek isterim ki "ölüm ölüm dediğin nedir ki gülüm ben senin için yaşamayı göze almışım."

ölüm fikrinin insanları çıldırtmıyor oluşu