ödünç kitap vermek

kişisel kütüphanemde 600-700 arası kitap bulunmakta.
Lakin bir tanesine bile kıyamıyorum.
Bir ara kuzenim iznim olmadan karıştırdığı için sitem etmiştim (kendisini sevmiyorum (bkz: kuzenler tarafından küçükken yapılan işkenceler).
Birisine kitap verirken aklım gidiyor. ya kenarlarını kıvırırsa diye.
Yakın arkadaşa kitap vermek ayrı bir zor oluyor. Yanını kıvırma altını çizme derken bile şekilden şekle giriyorsun.
Bir kitabımı ödünç verdiğim arkadaşım kitabın arasına sayfa kaybolmasın diye çikolata koymuş.
Sonuç çikolata yüzünden birbirine yapışmış sayfaları olan kitaplarım var.

kitapla beraber aklım da gidiyor, kitap gelene kadar da huzursuz oluyorum.
(bkz: Sevmediğim şeyler)

Okurken kapaklarını ayırmaya kıyamayıp 90 derece tutarak okuduğum kitaplarımın tersine kıvrılıp da okunduğunu, sayfalarının köşelerinde üçgenler oluştuğunu gördükten sonra yapmadığım eylem.

Sadece çok güvendiğim 1-2 insan dışında kimseye ödünç kitap vermem. Kitabı ödünç verdiği kişiye çok dikkat etmeli insan. Kitap sevdalıları için birine ödünç kitap vermek ıstırap gibidir. Çünkü kitaplar onlar için evlatları gibidir, başkasına vermeye kıyamazlar. Ödünç verseler bile akılları daima verdiği kitapta olur.

Ödünç vermek yerine, isteyene kitabı hediye ederim. Sonra koşarak kitaplıkta oluşan boşluğu doldurmak için gider aynısından alırım. Sevmiyorum ödünç kitap verme olayını.

Verdiğim kişiyi hergün düzenli olarak arayıp "eeee kitap nasıl gidiyor" diye sormama sebep olan hede.

düşündüğümde bile dehşete düştüğüm durum. olamaz, olmamalı. gözümün önünde durmalı hepsi. istediğim an açıp tekrar okumalıyım. bu konuda çok bencil bir insanım. o satırların altını başkaları okusun diye çizmiyorum ben.

Kitabımın geri gelmeyeceğini bildiğim için hayatta yapmayacağım şey kesinlikle budur.

En son ödünç vereceğim kişi uyarılarıma karşılık olarak ne kadar saçma bir takıntımın olduğunu söyledikten sonra kafamda oluşturduğum kara listeyi dikkate alarak yapabileceğim sevimsiz eylem.

Çok gez geri gelmediğinden artık vermeden önce 3 kez düşünüyorum

meçhule giden bir kitap alınır bu kitaplıktan.
hiç dönüşü yokmuş gibi sessizce alır yol,
ses vermez o alıştan sonra hiçbir kul.
bilmez ki giden kitaplar dönmeyecek
bir çok giden kitap memnun mu yerinden
birçok seneler geçti dönen yok seferinden.
* okuryazan beyatlı

ödünç vermekten vazgeçip "kitap bağışlıyorum" artık.

Şeref sözü alarak ve bu sözü yazılı kaynaklara imzalatarak yaparım. Şaka değil yapmışlığım var. Gelmeyen kitabında peşine düşerim. Herkes kitabın geri gelmesi gerektiğini öğrenecek

%90 geri gelmeyecektir.

veremiyorum abi yani elimde değil. dün yürüdüğüm hatun kişi ''e o zaman ver de okuyayım'' dediğinde ''vermem ki'' dedim refleks olarak. elimde değil.