neden mutsuzuz

Mutluluk paylaşılmaz arkadaşlar, nazarı değer bu *r*sp* çocuklarının.

kapitalizmin zihnimize çizdiği 'mutlu insan' portresine ulaşınca mutlu olacağımızı zannettiğimiz, mutluluğu metâlarda aradığımız için.

"...Kalpler ancak Allah'ı anmakla tatmin olur."

Ra'd Suresi/38

elimizdekiyle yetinmesini bilmediğimiz için. halbuki şükretsek hem gönlümüz ferahlar hem de yaradan daha çok verir.

hangimiz sabah gözlerimizi açtığımızda 'Allahım! çok şükür bugün de uyandım, nefes alabiliyorum, sağlıklıyım, sıcak bir yatağım var, karnım doyuyor, beni seven bir ailem var, arkadaşlarım var' diyoruz. aklımıza her geldiğinde şükretsek belki kullandığımız antidepresanlardan bile kurtulabiliriz.

şükretmeyi unutmayalım.

değer vermek ve değer görmek bab'ı bu konuda önem arz etmektedir.
veyahut "bir hiç iken, her şeyi istemek" konusu.

Bence çoğu şeye haddinden fazla anlam yüklüyoruz ondan olabilir.

esasında çok sebep var ama benim en çok dikkatimi çeken sebep: küçücük şeylerin insanları artık mutlu edemiyor oluşu. artık çok büyük amaçlara, çok büyük isteklere oynuyor insanlar. mesela zamanında bir çikolatayla mutlu olan kişiler şimdi o çikolatanın yüzüne bakmıyor. insan kendisi için küçücük mutluluklar yaratıp, bunu hayatına entegre edebilmeli. örneğin, ben mutsuzsam bir pamuk şeker alıp üzerine biraz şarkılarımla yürüyüş yapınca mutlu oluyorum. ya da kendime kahve ısmarlıyorum bu beni çok mutlu ediyor. çünkü kendimi o küçük şeylerle mutlu olabileceğime inandırıyorum, bu yüzden hayattan çok bir beklentim yok. insanların küçük şeylerle mutlu olmayı unutması çok üzücü bir durum. zaten hayatın o yoğunluğunda ve hızında kayboluyoruz, mutsuzluğu merkez yapmayalım bir de..
sizi seviyorum, belki mutlu eder diye söyleyeyim dedim :)

Önemsenmesi gereken şeylerden ziyade önemsiz şeyleri önemsediğimiz için.

Huzur Allah'ı anmakla olur

Herkes ayetlerle cevap vermiş, ben de ayet bırakayım (bkz: swh)

"O hâlde boşaldığın zaman kalk yeniden yorul" /yani şeytan boşlukta gezer, insan çalışmadığı zaman mutsuz olur anlamında.
___
"Therefore, when thou art free (from thine immediate task), still labour hard" - Sural al-inshirah: 7

(bkz: why do we so unhappy)

Mutlu olmayı unuttuğumuz için.

İç huzurumuz yok. İnsanlara güvenemiyoruz. Geçmişte ve gelecekte yaşıyoruz. Her şey çok kolay ulaşılabilir halde. Doyumsuzuz. İstenilen elde edildiğinde bir başka eşyayı/insanı istiyoruz. Doğadan tamamen koptuk. Sosyal medyalar yüzünden hayatlarımızı hep karşılaştırır olduk. Eski bağlılıklar, samimiyetler, güvenler kalmadı. Kendi penceremizden yaşayamıyoruz. Kaygılarımız çok çok fazla. Gerçekten basit nasıl yaşanılır unuttuk...