küçükken istenen ama sahip olunamayan şeyler

şu an çok saçma bulsam da barbie evi istiyordum ya küçücük küçücük her eşyayı düşünüp yapmışlardı

(bkz: transformers )(bkz: oyuncak)

Pahaliydi o zamanlar. Bir de hepsi mükemmel formda donusmezdi. Hep araba kalan bir yanı olurdu. Dayım kuzenime yurtdisindan bir tane getirmişti. Metal ve tamamen araba-robot dönüşümü olabilen harika bir oyuncakti. Aradan belki 30 yıl geçti ama unutamamisim bak (bkz: swh)

Şimdi ben canavarimsiya almak istiyorum ama eşim izin vermiyor. Çok parçası varmış da bazı kenarlar keskinmis de... Kendim mi oynayacak misim da... Evet yaa içimde uhdedir.

Eskiden kırtasiyelerde bakkallarda sakızın yanında kartlar fln da verilirdi o kartları toplayıp desteği tam yapmaya çalışırdı herkes ama hep bir kart eksik olurdu o eksik olan kart bir türlü çıkmazdı bende futbol takımınınkini yapıyordum ama o kartı hiç bulamadım malasef

(bkz: Sanal bebek)

Komşunun çocuğunda olan oyuncak...

(bkz: upuzuuun sarı saçlar)
Cinsiyet ayrimini anlamaya basladigim, cinsel kimligimi kesfettigim yaslarima denk gelen zamanlardi. Boyle suslu seyler falan ilgimi cekiyordu. Televizyonda da bakimli ve guzel kadin olmanin yolu fazla makyaj ve uzun sari saclardan geciyordu. Bundan dolayidir ki belime kadar sari dumduz saclarim olsun isterdim. Hatta bununla ilgili bir ruya bile gormustum puhahandndndn allah kahretmesin inanilmaz zevksizmisim.
Hicbir zaman gercek olmadi cunku annem saclarimi hep kulak mememin altindan kut kestirirdi. Ha bir de sarisin degilim. Saclarim da duz degil.
Simdi kendi irademle sacimi uzatabilir ve sariya boyatabilirim. Saclarimi her gun duzlestirebilirim. Ama yapmam. Umarim gelecekte de yapmayacagim. Allahim nolur yapmayim.

bilgisayar.

(bkz: bıyık)

Atari lan bildiğin Mario oynanan hani ev atarisi.

Tekerlekli okul çantası.

şu an düşünüyorum da aklıma gelmiyor. bi şey istememe özelliğimizle tanınırdık çocukken, kardeşimle. çok anlayışlı çocuklardık. her şeye sahip olduğumuz için değil ama sahip olduklarımız bize yettiği için belki de.
ama gerçekten öyle tutkuyla istediğim bir şey olmadı. isteksiz, tutkusuz bi insan mı yaptı beni bu bilmiyorum ama etkilediği kesin. kolay vazgeçiyorum misal. diretmeyebiliyorum. ya da arzularımın farkına varamadığım da oluyor, onları getçekleştirme konusunda zayıf kaldığım da. bilemedim şimdi. bu cümleler beni tanımlamaz elbette.

yanılmıyorsam ben daha çok eylem odaklı bi şeyleri istiyordum, onda da inatçı olmadım gerçi. şunu yapabilmek, bunu yapabilmek.

Müzik kutusu

kamyon.

Barbie bebek, babam aptal kız itemi diye diye asla almamıştı. Herkesin vardı bir benim yoktu. Onun yerine iki siyahi bir lahana iki de safinaz bebeğim ve tuhaf boyutlarda bir dolu bebeğim vardı,
ne kadar da eşitlik görüşü aşılayan bir ailem varmış ya, neyse üçüncü sınıftayım bu yaşanırken, anneme söz verdirdim bir dönem boyunca okulistik sınavlarını tam yapacaktım karşılığındaysa dizleri 3 tık ile katlanan kolları yana açılan o barbie'yi alacaktı bana. Ve 1 dönem boyunca tam yaptım sahiden de tek yanlışım bile yoktu, ama o bebek alınmadı aynı gerekçeyle. Sözünü tutmadığı için çok büyük travmamdır bu, o kadar da istediğimden değildi belki ama etrafımdaki herkeste vardı ya, ondan. Öyle işte bir barbie'm bile olmadı sonuç olarak.

benim nedense yok. o dönem maddi durumumuz yoktu ama ben öyle pek bir şey istemezdim zaten. hayal gücüm sayesinde bütün eksiklerimi tamamlayabiliyordum. sadece markete gidince gördüğüm şeyleri arada isterdim o kadar onu da her çocuk yapmıştır

luna park. hayatım boyunca bir defa gittim. o da benim isteğimle değildi. keşke gidebilseydim. şimdi artık umrumda değil

-sanırım bu konuda da çoğu konuda olduğu gibi ütopik ve soyut kavramlar kullanacağım.-

okula pijamayla gitmek. ama nasıl? evden çıktığımda merdiven yerine kaydırak olması ve ayakkabısız bir şekilde bulut gibi pamuk pamuk veya çimenlerden yürüyüp kaydıraklardan kayarak gitmek.
gökyüzüne uzanan bir merdivenim olması ve geceleri gizlice gökyüzünde dolaşmak, yıldızlara dokunmak.
kimsenin bilmediği gizli bir dünyam olması ve arada bir orada yaşamak. vs. vs.
hala buna benzer -ütopik- ama gerçekleşme ihtimali taşıyan hayallerim yok değil.
(bkz: hayal kurmak güzeldir)
(bkz: hayalperest)
(bkz: hayalperestler derneği)

Muz yemektir.
Televizyonda görüp arzular olduğum, her pazarda gözümün önünde güneş gibi parıldayan sapsarı bir şeydi ve ulaşılmazımdı.

spiderman'in kola takılan bi oyuncağı vardı su tabancası prensibinde ama ağ atarmışçasına kullanıyordunuz çok istemiştim onu içimde ukte kalmıştır.
edit: 10 küsür sene önce modaydı bu meğersem ağ bile atıyormuş bakın

pringles. hala sahip olabilmiş değilim.