küçükken babanın iş yerine gitmek

Okula gitmek gibi mi? Annem de babam da öğretmenimdi... sad story

Gittiğin yerde ilgi odağı olduğu için güzel bir durum. Üstüne sana hürmet ediliyor.

(bkz: küçükken babanın işyerine gidememek)
(bkz: çay ocağı)

küçükken çok sık hastaneye gittiğimden dolayı hastane sonrası muhakkak yapılan eylem. Benim için oralet ve oradayken sadece bir kez yemiş olmama rağmen inegöl köfte demektir. Dükkandaki küçük televizyonda çizgi film izler, dedemin dükkandaki dönen koltuğunda dönerdim. Dükkan bekçisi amca beni torunu gibi severdi. '*')

Ziyaret.insana farkli duygular yasatir.ben cocukken kaygilanirdim babamin is yerine gidince.acaba kizarlar mi diye dusunurdum.onlari mesgul ettigim gelirdi aklima.her seferinde de sicak davranirlardi.ben de bir bozukluk var galiba.

Oto sanayiye gitmişliğim vardır senelerce. Yaz tatillerinde annem yollardı sabahtan babamla.
Tüm gün o dükkan senin bu dükkan benim gezerdim. Babamda tüm gün tavla oynardı ve kazanırdı kazandıklarını ben yerdim.
arabayla ilgili hiç bir yedek parçadan anlamam ama sağlam tavla oynarım.
Eee ne gördüysek almışız işte.

Çocukluğum babanın kurup, bıraktığı işlerle geçti..Okula karnemi almaya gidemediğimi bilirim..

(bkz: okula gitmek) anne baba öğretmen olunca o yaşlarda kendi okuluna gitmekten farkı olmuyor. öğretmenler odasının o efsanevi, mistik insanı içine çeken havasını teneffüs ediyorsunuz. yani aslında bir salon, kocaman bir masa, kenarlarda metal dolaplar, duvarda haritalar ve 37 ekran tv görüyorsunuz. yılgın bıkkın öğretmenlerin sabah okula sizden beter bir suratla geldiğini görünce o yaşlardaki kafayla "onlarda sevmiyor işte kapatalım okulları" benzeri über fikirler üretebiliyorsunuz. hiç bir çekiciliği yoktu. asıl insanın ufkunu misliyle katlayan (bkz: öğretmen evi) ziyaretidir ki lokal ismi verilen kültür ve sanat dolu salon, bu salonda okey oynuyormuş gibi yapıp aslında tüm ülkenin geleceğini ve yakın tarihini mesai bitiminden arka kalan günün yarısında iki taş arasında olgun fikirleri ve çözümcü tavırlarıyla değerlendiren öğretmenleri görmek (inanmayın bildiğiniz kahvaaane) öğretmenliğin ne zor bir meslek olduğunu insanın beynine beynine çakıyor. oğlum biraz daha büyüsün iş yerime getireceğim. hatta belki beraber sahaya gider ekiplerin çalışmalarını takip ederiz. bayılıyor kepçe kamyon görmeye. baretini de takar.

kendi adıma çok mutluluk verici bir şey olduğunu söyleyebilirim lakin bu herkes için geçerli olmasa gerek.
mesela ağır şartlar altında çalışan bir babanın veya işsiz bir babanın çocuğu geliyor aklıma ve kendi mutluluğumu burada böyle keyifli keyifli yazmayı yediremiyorum.
velhasıl mümkün olduğu sürece çok güzel bir duygudur. yapan ve yapacak olan tüm anne/babalara sevgiler olsun.
'*'

çok hoş ^^

Hâlâ yaptığım bir eylem

benim anılarımda taze simit ve parlak saman kağıda sarılı peynirle aklımda kalan baba oğul ritüeli. Günaydınlar içinde çaycıdan söylenen çay ve benim için sıcak süt. O rahatsız ama bir o kadar sıcak tabureleri şimdi makam koltuklarına değişmem.
Bu duyguyu yaşatmak istedim dün oğluma. Belki yıllar sonra o da bir sözlükte bunları yazar belki diye.
Hoş plaza/holding ortamında ne çaycı kaldı ne de peynir diyeceksiniz ama elden geldiği kadar artık. Çok şaşırdı çok mutlu oldu, hatta bilgisayarımın yanında kendi yaptığı bir resmi görünce bir an duraksadı, baba bunu ben yaptım dedi. O da bana yetti. Umarım bu yaşadıklarını hatırlayacaktır yıllar sonra, tıpkı benim gibi.