kitaplıktan ödünç kitap vermemek

akıllıca bir hareket. bunu yapan insanın alnından öpmek istiyorum.

(bkz: ödünç alınan kitabın kenarlarını burkmak) bundan dolayıdır.

tarihsel birikimin sonucudur.

anlayamazsınız.

gerçekten isteyen olursa ve samimi bir arkadaş, akrabam ise ona aynı kitabı alır hediye ederim.
ayrıca müzisyen arkadaşlarla bunun bir tık ötesi vardır adamın gitarına bile dokunamazsın.

tanım: kitaplarla iç içe büyümüş insanların genel özelliklerinden biridir.

bazen hak verdiğim bazen vermediğim olaydır.

şöyle ki, ben de kitaplarımı ve kitaplığımı aşırı aşırı seviyorum. ama her kitabımı aynı derecede sevmiyorum. hatta bazılarını hiç sevmiyorum. sevmediğim kitaplarımı veriyorum yani. onları hemen gözden çıkarırım. anında harcarım. çevremdeki kişiler için de aynı şekilde. yeter ki sevmeyeyim. direkt satış.

Benim beceremediğim. Bu güne kadar yüzlerce kitabımı vermişimdir. Hastaneye her gidişimde ilgilenen doktora, ilk defa oturup bir çay içtiğim arkadaşa, eşe dosta dağıtıyorum. Yalnızca arkadaşlarımın ve eski öğretmenlerimin imzalı kitaplarını saklıyorum.

Kitaplar konusunda zoruma giden tek anım eski sevgilimle birlikte yaşadığım dönemde 300 kitaplık hoş bir kütüphanem vardı, askerdeyken beni aldattıktan sonra kitapları da kaçırdı şrfsz. Tek üzüldüğüm şey budur. Onları da dağıtırdım.

kitaplar benim dostumdur ve insanlar dostunu ne satar ne de başkasıyla paylaşır!!!

Ödünç kitap vermek mesele değil anca o kitabın geri gelmemesi çok büyük bir problem.

kimseye kitaplığımdan kitap vermem, kimsenin de kitaplığından kitap istemem.

tek bir kitabı vermem. o da, ahmed arif'in hasretinden prangalar eskittim adlı kitabı..
dayanamam, dokundurmam.....

Mantıklı bir hareket. Verdiğim kitaplar vardı zamanında, bazılarını geri alamadım. Bazılarını da verdiğim gibi alamadım. Oysa ki ben kitaplarıma gözüm gibi bakarım. Bu yüzden biri benden kitap istediğinde direkt hediye ediyorum. Hem onun gönlü oluyor hem de ben boşuna strese girmiyorum. Giden gitti mi? Geri nasıl gelecek diye...