kırgın çiçekler

İlk sezonundan beri izlediğim bir türk dizisi.

Yetim ve öksüz kalmış 5 kızın yetiştirme yurdunda hayata tutunup yaşam mücadelesi vermesi

denk gelirse izlediğim bir dizi.

Reklamlarına bile denk gelsem o kısacık sürede yaşam enerjimi, dünyaya ve insanlığa olan inancımı sarsan beni derin depresyon hali içinde bıraka yerli dizidir.

Ulan hiç mi birşey yolunda gitmez? Ve hersey bunlarin başına mi gelir arkadaş ?

dizinin başladığı zamanlarda ilk izlenimime göre belirlediğim durum; dizide ajitasyon yapılıyor. bunun sebebini de kurguyu güçlendirmek ve izleyiciyi hassas noktasından yakalayıp izleme sürekliliğini kazandırmak olarak söyleyebilirim. yani bu sebeple, kötü karakter tüm yönleriyle kötü, içerisinde vicdani bir yön barındırmayan kişiler olarak gösteriliyor dizide. böylece ezilen karakterler, yani yetimhanede kalan kızlar, bu ezilmişlik, haksızlığa uğramışlıkla daha bir ön planda sunuluyor. böylece izleyici ezilenin yerine kendini koyarak dizinin devamını izlemeyi kendinde bir sorumluluk gibi görüyor.

lafı bu kadar uzattıktan sonra tanım yapmam gerekirse: senaryo olarak vasat, ajitasyon olarak üst düzey bir dizidir.

Türk dizi tarihinin en ağlak dizisi

Tuna velibaşoğlunun kırgın çiçekler dizisi için seslendirdiği bir şarkı.
Dizi her ne kadar kötü, yapmacık ve iğrenç olsa da şarkı çok hoş.