10.sınıftayken başarılı olduğum sayılı derslerden birinin hocasını çok yetersiz bulurdum ve birbirimizi sevmezdik ve o hep benim önümü kapatırdı her konuda ve işte o zamanlarda yaptığım şeydi.
boş arazide bağırır dururdum. öyle bi' gıcık olmak, öyle bi' sinir bozukluğu. '*'
bağırmaktan ziya de sorunu sessizce çözmek daha makul bir davranıştır. baktınız sorunu çözemiyorsunuz, hiç olmazsa mücadele etmiş denemişsinizdir.

(bkz: rabbine sığınmak )

bağırırcasına edit: kardeşim blog sözlük'de o kadar bilgili olmasa da, dişe dokunur entryler girdim, hiçbiri bu entryim kadar fav ve beğeni almadı, hani biz farklıydık.

yine ve yeniden ''kimseyi rahatsız etmeden bağırmak'' demişken, zamanında nevi şahsına münhasır, bırakın ölmeyi yüz ameliyatından başka ameliyat geçirmeyen, polat alemdar beyefendi zamanında kimseyi rahatsız etmeden nasıl bağırmış. işte biz buna diyaframdan boşalırcasına bağırmak diyoruz.

polat alemdar bey'in hönkürmesi ve yeter diyerek şirk koşması

Yapmak istediğim eylemlerden biridir. Hayata , insanlara , kendime , her şey karşı bir çığlık. Güzel olabilirdi aslında ama bunun için ıssız bir yerde olmam lazım şükür ki o da var :D
opera salonu içerisinde yapabileceğiniz eylem.
dedem anlatmıştı allah(c.c.) rahmet eylesin.
bunlar uşaktan afyona trenle giderken, ananem, annemgiller falan çoluk çocuk doluşmuşlar bi kompartmana, karşılarınada bi aile daha gelmiş..
adam yarı yolda camı açıp bağırmaya başlamış, işte atıyom "ahmet ne adi herifsin sen" falan gibi.
dedem noluyoz demiş, adam napıyım içimde zehrimi tutıyım, sevmiyom adamı, aklıma geldi bağırdım demiş.
dedem derdi, bi derdin olursa mutlaka anlat, zehri tutma içinde diye..
insanları rahatsız etmeden bağırmak zordur. ama yinede sessizcede olsa, kimseniz bile yoksa kendinize fısıldayın siz.
o zehri boşuna tutmayın.

kimseyi rahatsız etmeden bağırmak