kendinle aran nasıl

uzun zaman boyunca kabullenememiştim onu, niye herkesten farklısın, niye böyle düşünüyorsun, niye öyle yaptın, niye böyle yaptın gibi sorularla sürekli yargılıyordum. fakat artık şunun farkına vardım; o hiç kimseden farklı falan değildi, sadece bir insandı ve sadece kendisini çok fazla büyütüyordu. bunun farkına varınca onu olduğu gibi kabullendim, onun asıl isteklerini dinlemeye başladım ve şu an aramız çok iyi. herkesten daha iyi anlaşıyorum onunla, iyi ki var.
Ben susuyorum o kabullenip ağlıyor..