Her zaman olmasa da arada yaptığım eylem. Özellikle çok sinirli olduğum zamanlarda yapıyorum. Hırsımı alamadıkça kendimi konuşmaya vuruyorum. İnsanlarda da can yani bir dinliyorlar, iki dinliyorlar üçüncüde susturuyorlar. İş başa düşüyor ve başlıyorum kendime dert yanmaya. Genelde daha çok gaza gelip kendimi tepinirken buluyorum. Sonra sakinleşmek adına kendimle sakince konuşup olayı tatlıya bağlamaya çalışıyorum. Bazen terapim bazen ise rezil olma sebebim olsa da çok güzel eylem vesselam.
Bu satırları 300 kilometreden fazla araba sürüp üstüne akşam taksimde alkol alırken yazıyorum.

Kafamı kesmek istiyorum. Kendi kendime konuşmaktan veya her şeyde aklıma onum gelmesinden yoruldum. O kadar bağlanmışım ki ona farkında değilmişim. Onu bir kere daha görmek için geri kalan ömrümden vazgeçerim. O ne halde bilmiyorum ama inşallah iyidir.

Benden ayrıldığında bir şey demedim ama türkün aklı sonradan çalışır ya söylemek istediğim çok şey var. Söyleyemiyorum, konuşamıyorum ve yazamıyorum. Hayatını yıkan biri olmak istemiyorum dedi ama ben ne halde olduğumu bilmiyorum. O beni güzel hatırlar ama ben onu unutamam.

İyiler hep kaybeder ya kaybeden yine ben oldum. İyi olmak bir tercihtir. Aynı şekilde çıksa karşıma yine aynı yoldan yürürüm. Yine bu hale düşerim ve yine kaybederim.

Eğer kazandığınız bir şey varsa siz iyi biri değilsiniz. Bunu bu kadar net olarak söylüyorum.

Kaybedenler kulübüne hoş geldiniz.

8 entry daha

kendi kendine konuşmak