Her zaman olmasa da arada yaptığım eylem. Özellikle çok sinirli olduğum zamanlarda yapıyorum. Hırsımı alamadıkça kendimi konuşmaya vuruyorum. İnsanlarda da can yani bir dinliyorlar, iki dinliyorlar üçüncüde susturuyorlar. İş başa düşüyor ve başlıyorum kendime dert yanmaya. Genelde daha çok gaza gelip kendimi tepinirken buluyorum. Sonra sakinleşmek adına kendimle sakince konuşup olayı tatlıya bağlamaya çalışıyorum. Bazen terapim bazen ise rezil olma sebebim olsa da çok güzel eylem vesselam.
Uzun zamandır yaptığım eylemdir. Çocukluğumda etüt merkezine gidiyordum. Etüt müdürü ile yaşadığım, ufkumu açan bir anım vardı.

Ben: öğretmenim neden sürekli kendi kendinize konuşuyorsunuz?
Müdür: kafa dengi insan vardı da biz mi konuşmadık?...

Bu diyalog zihnimi keşfetmemi sağlamıştı. Umarım nur içinde yatıyordur.

kendi kendine konuşmak